Jeszcze kilka tygodni temu mało kto wiedział, kto to jest Bartosz Arłukowicz. Nie doszło w tej materii do rewolucji, ale tych, którzy wiedzą, jest za sprawą komisji ds. hazardgate, znacznie więcej. I będzie jeszcze więcej. Pracuje na to Arłukowicz i wszyscy, którzy Arłukowicza nie lubią i o nim bezustannie mówią.
I pomyśleć, że jeszcze raptem nieco ponad cztery lata temu zarówno prezydent, premier jak i znaczna część posłów i senatorów wywodziła się w Polsce z partii o coraz mniej mówiącym wszystkim skrócie SLD. Dziś działacze lewicy o masowym poparciu wyborców mogą co najwyżej pomarzyć. Ale i tak robią coś więcej: walczą.
W sondażach ostatnio trudno się połapać – w jednych PO traci, w innych wprost przeciwnie. Ale jedno nie budzi wątpliwości: zupełnie marginalna rola SLD. I trudno się temu dziwić zważywszy na całkowitą nijakość lewicowego przywództwa. Grzegorz Napieralski jako polski Zapatero? Śmiechu warte.
Czasami doleci z burzą Do uszu bezmyślnej tłuszczy, Do wodzów, co kłamstwu służą, Głos wołający na puszczy. [Adam Asnyk, „Głos wołający na puszczy”]
Obywatelka Finlandii dostanie 5 tys. euro za straty moralne wynikające z obecności chrześcijańskich krzyży we włoskiej szkole, do której chodzą jej dzieci. Przy okazji w Polsce wrócił modny onegdaj temat: czy krzyż powinien, czy nie powinien wisieć w miejscu publicznym. Blogowy bój w tej sprawie stoczyli Czarnecki z PiS-u i Senyszyn z SLD.
Parlament Europejski miał wczoraj okazję zająć się egzotycznym – z punktu widzenia większości europarlamentarzystów – wnioskiem: o odebranie immunitetu Markowi Siwcowi. Siwiec immunitet zachował, polegli wnioskodawcy z PiS-u.
Rys. Łukasz Lenda