Mówienie tego co ślina na język przyniesie przez bardzo długi okres było domeną, czy też znakiem rozpoznawczym Lecha Wałęsy. Po wielu latach społeczeństwo się przyzwyczaiło do takiej formy wypowiedzi. Jeszcze w trakcie prawyborów w PO mogliśmy zaobserwować, że Bronisław Komorowski ma podobne zapędy; nikt nie spodziewał się, że takowe posiada również Jarosław Kaczyński.
Melchior Wańkowicz w jednej ze swych książek opisywał przygody, które przeżył we Włoszech jako korespondent wojenny. Były w niej fragmenty wręcz prorocze, jak np. pisanie artykułów o niczym, oraz przyrządzanie posiłków z niczego. Wszystko to pięknie, ale problem zasadniczy to: kto miałby być odbiorcą tych wynalazków?
Podobno ludzie się zmieniają. Jako dziecko byłem zachwycony, czytając u Dickensa o cudownej przemianie Scrooge’a i święcie wierzyłem, że to możliwe. Później, niestety, zapędziłem się dalej w literaturę i wyczytałem, jak to dr Jekyll zmieniał się w Mr Hyde’a. Zachwyt nad cudownymi zmianami minął mi od ręki.
Możecie nie wierzyć, ale podejrzewam, że najbliższe badania ośrodków badania opinii publicznej sprawdzać będą poziom żalu i ilość wylanych łez w trakcie żałoby narodowej. Osoby poniżej pewnego minimum w menzurce, mogą utracić prawa wyborcze.
Niezbyt fortunny dla Radosława Sikorskiego zbieg okoliczności sprawił, że młodzieżówka PO miała oceniać kandydatów na kandydata w tym samym czasie, w którym miał miejsce ważny dla interesów Polski/zupełnie nieważny, nieformalny (*niepotrzebne skreślić) szczyt w Kordobie.
Rys. Łukasz Lenda