„A mówiłem, nie pijcie przed weselem, a mówiłem, przynajmniej nie za wiele…” śpiewano w starej piosence i wszystko wskazuje na to, że jak wiele takich złotych myśli, ta także będzie miała zastosowanie i to w odniesieniu do konkretnego przypadku w polskiej polityce.
No to po wyborach, przynajmniej I ich turze. Komorowski zdobył ponad 41 % głosów, Kaczyński prawie 37 %, Napieralski prawie 14 %, ku zaskoczeniu wielu – Korwin-Mikke 2,5% – więcej od Pawlaka, który otrzymał niespełna 2%.
Nawet w filmie o wyjątkowo pasjonującym wątku głównym, są i aktorzy i tematy drugoplanowe. W tle akcji wiodącej rozgrywane są inne konflikty, aktorzy przezywają swoje małe dramaty, które choć stanowią jedynie podkład najważniejszego obrazu, dla występujących w nich postaci są równie ważne i często stanowią o ich filmowym być, albo nie być.
Właściwie nie wiadomo dlaczego faryzeusze mają taką „złą prasę”. Obiektywnie rzecz biorąc, było to ugrupowanie bardzo zasłużone dla życia swego narodu, a z Ewangelii wynika niezbicie, że jedynie z nimi tak naprawdę było o czym rozmawiać. Do historii przeszli jednak jako symbol fałszu i obłudy.
Obecną sytuację opisać można tuningując stary, PRL-owski dowcip : czego najpierw szukają Polacy, kiedy dotknie ich jakieś nieszczęście? Drogi ucieczki, sposobu na uratowanie dobytku, czy metody na opanowanie sytuacji? Odpowiedź brzmi: Polacy najpierw szukają winnego.
Drobne upominki podtrzymują przyjaźń – powiada stare przysłowie. W kontekście wyborczym zwykle sprowadza się to do gadżetów zachęcających nas do głosowania. Czy wiara w to, że długopis z logiem partii przełoży się na głos wrzucony do urny, jest naiwna?
We wsi wybierano sołtysa. Jeden wyrecytował formułkę o wierności stronom rodzinnym, drugi wzdychał, że rozumie ciężką dolę rolnika. Trzeci pokazał zebranym samoprzylepną naklejkę z Myszką Miki. „Chcecie mieć takie na motorach? Załatwię!” Wygrał.
Kiedyś na ulicy zaczepił przechodnia pewien jegomość. – To dziwne – rzekł. Kiedy widziałem pana z dala, sądziłem, że to pan. Kiedy podszedł pan bliżej, myślałem, że to pański brat. A teraz widzę, że to ani pan, ani pański brat.
Rys. Łukasz Lenda