Nie jestem optymistką i choć bardzo bym chciała to nie wierzę, że Polacy doznają olśnienia i zmienią ekipę rządzącą – wszak nasz premier jak nikt inny przed nim nie robił totalnie nic na rzecz poprawy życia obywateli przy jednoczesnym uprawianiu propagandy sukcesu.

A gdyby tak obniżyć podatki a dziurę budżetową załatać oszczędnościami w formie obcięcia wynagrodzeń dla polityków i likwidacją dotacji dla Kościoła?

A gdyby tak zlikwidować urząd prezydenta i z pieniędzy w ten sposób zaoszczędzonych usprawnić system referendum, by obywatele mogli decydować o tym, jakie prawo obowiązuje w ich kraju?

A gdyby tak politycy przestali obijać się na sali sejmowej, bo za każdą ich nieobecność i bierność mieliby potrącane spore kwoty z wynagrodzenia?

A gdyby tak rząd zajął się pracą nad reformą KRUS likwidując niesprawiedliwy system ubezpieczeń bijących po kieszeni tych, którzy nie są rolnikami?

A gdyby tak zmienić strukturę NFZ likwidując zbędne stanowiska i urzędy i blokując możliwość wydawania pieniędzy na okazałe obiekty, które nie mają nic wspólnego z jakością pełnionych obowiązków przez urzędników pracujących w nich?

A gdyby tak przyszły emeryt miał możliwość wyboru pomiędzy ZUSem a OFE, a ZUS nie zabierałby sporej części składki do OFE?

A jakby politycy byli karani za to, że zamiast prowadzić prace nad ustawami organizują konferencje prasowe w celu obsmarowania projektów innych ugrupowań?

A gdybać to można w nieskończoność – wszak ile głów tyle pomysłów.

Ze swojej strony wszystkim życzę, by ten rok dla polityki był zupełnie inny niż miniony. By obywatele zauważyli co się dzieje, ile słów polityków nie ma pokrycia w rzeczywistości i że nie zawsze tak przecież było.

Politykom natomiast życzę, by w końcu wzięli się do roboty i przypomnieli sobie, że pracują dla wyborców a nie dla swojej wygody. Żeby polityka była polityką a sejm przestał być piaskownicą, w której politycy kłócą się o łopatkę i wiaderko.

Justyna Frankel

Dziś na łamach „Rzeczpospolitej” możemy poznać wyniki sonaru, jaki dla dziennika przeprowadziła Gfk Polonia. Powiedzieć, że PO jest na pierwszym miejscu, a za nią PiS i SLD to nic, co miałoby kogokolwiek zdziwić. Zdziwienie pojawia się, gdy mowa o 54 procentowym poparciu dla PO.

Dziwne to tym bardziej, że Platforma na dobra sprawę nie zrobiła nic, by to poparcie zyskać. Rząd w ocenie premiera działa rewelacyjnie, jednakże planowana w lecie jesienna ofensywa ustawowa przesunięta została na wiosnę przyszłego roku. Naszą kolej, jakby problemów z długami było mało zima zaskoczyła prawie tak samo jak brytyjskie lotniska. Od nowego roku kancelarie premiera i prezydenta w ramach oszczędności otrzymają więcej pieniędzy, więcej też będziemy musieli oddać do budżetu w podatkach. Planowany jest atak na nasze emerytury. A wisienką na tym torcie jest prezydent, jakby nie patrzeć wywodzący się z PO, który z doradców robi błaznów będąc sam sobie sterem i okrętem.

Jak wytłumaczyć taki fenomen? Logicznym byłoby założyć, iż część wyborców PO to negatywny elektorat PiS. Jednakże czy rzeczywiście wyborca przeciwny tej partii nie ma innej możliwości jak oddać głos na największego jej wroga? A może najzwyczajniej poparcie dla PO wzrasta, bo wyborcom podoba się premier mający na wszystko odpowiedź, prezydent, który rządzi jak chce i rząd, który w ocenie premiera i prezydenta wywiązuje się ze swoich obowiązków.

Wyniki tego sondażu i każdego następnego zweryfikuje rzeczywistość w trakcie wyborów parlamentarnych. Polacy nadal mają czas na to, by obiektywnie ocenić działania rządu i partii opozycyjnych. Jednakże Polak z natury leniwy i ktoś to musi zrobić za niego, a patrząc na stronnicze media żywiące się każdym zgrzytem w polityce na obiektywizm w ocenie nie ma co liczyć. A to już prosta droga do tego, by Polak oddał głos na tego, o którym coś słyszał/czytał, ale de facto nic o nim nie wie – czyli wszystko zależy od tego, kogo wykreują media i „wiarygodne” sondaże.

Justyna Frankel

Kolejne wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego przestały dziwić kogokolwiek a nawet, w co trudno uwierzyć, przestały cieszyć jego najzagorzalszych przeciwników. Ostatnia rewelacja to wejście Kaczyńskiego w rozważania na temat tożsamości osób pochowanych po Tragedii Smoleńskiej na Wawelu:

Nie ukrywam, że o ile rozpoznałem ciało mojego śp. brata na lotnisku (w Smoleńsku), i tu nie miałem wątpliwości, podałem zresztą charakterystyczne cechy i one zostały potwierdzone – bliznę na ręce po ciężkim złamaniu – o tyle, kiedy już widziałem ciało przywiezione do Polski w trumnie, to go nie rozpoznałem. Tutaj to był człowiek, który w ogóle nie przypominał mojego brata. Mówiono mi, że to on.

Twierdzi, że nie ukrywa, a jednak albo ukrywał, albo nie wie co mówi. Skoro bowiem miał wątpliwości, nic nie stało na przeszkodzie, by je wyraził przed uroczystym pogrzebem w miejscu pochówku polskich monarchów. Trudno też uwierzyć, że nawet wstrząśnięty czy przygnębiony Kaczyński przemilczałby fakt, że w trumnie podpisanej „Lech Kaczyński” leży inne ciało; trudno uwierzyć, że nie zrobiłby z tego faktu antyrządowej i antyrosyjskiej afery. A jednak nie zrobił. Daje to więc podstawy do sformułowania wątpliwości na temat prawdomówności bądź poczytalności prezesa PiS-u.

Tymczasem na zapleczu PiS-u zaczyna się dziać coraz więcej. Jak donosi Newsweek, brat Zbigniewa Ziobry, Witold, jest postacią bardziej wpływową, niż można byłoby sądzić w oparciu o przegląd obsady partyjnych stanowisk. Piotr Śmiłowicz i Andrzej Stankiewicz z Newsweeka idą jeszcze dalej, stawiając tezę, iż to właśnie bracia Ziobro, a konretnie – Zbigniew sterowany przez Witolda – są najbardziej zainteresowani upadkiem autorytetu Jarosława Kaczyńskiego i zwolnieniem miejsca prezesa, które mógłby objąć Zbigniew Ziobro. Po odejściu grupy posłów do nowopowstałego stowarzyszenia PJN zaistniały wyjątkowo korzystne ku temu okoliczności. Należy więc oczekiwać szybkiej i wcale nie tak nieoczekiwanej zmiany miejsc.

Trudno powiedzieć, jak wyglądałby polityczny PiS bez Kaczyńskiego, z Ziobro na czele. Jedno jest pewne – byłby bytem marketingowo i wizerunkowo skuteczniejszym i być może stanowiącym realną konkurencję dla PO.

Rafał Garpiel

Gwoli przypomnienia: Rząd nie mógł przeprowadzić żadnych reform, ani wprowadzić w życie ważnych ustaw. Gdy już pokonał przeszkodę w postaci opozycji w sejmie, to na drodze stawał prezydent Kaczyński. Gdy Komorowski wygrał wybory prezydenckie zaapelował do parlamentarzystów o 500 dni spokoju. Te 500 jesiennych dni miało być  tłem dla „boomu” ustawowego. Choć w kalendarzu jesienne dni się dopiero kończą, to za oknem już prawdziwa zima. W Sejmie też.

Dobrze, że komisje wnikliwie analizują projekty ustaw, bo jak Sejm się spieszy, to powstają buble prawne, a nam chodzi o uchwalanie dobrego prawa. Dajemy sobie czas do marca, żeby zakończyć prace nad ustawami zgłoszonymi w ramach jesiennej ofensywy.

No genialnie wręcz. Nie dość, że całą jesień to jeszcze i wiosnę. Zatem co robili do tego czasu? Czy to znaczy, że projekty zgłoszone w ramach jesiennej ofensywy pisane były na kolanie i teraz trzeba nad nimi pracować?

Dostaliśmy ustawę o dopalaczach. Wprawdzie wszystkie znaki na niebie i zmieni wskazują, iż ta to dopiero pisana była na kolanie, ale przecież nie można zarzucić Tuskowi, że nic nie zrobił. Teraz jeszcze byle szybko przegłosować podwyżkę podatku VAT i jednoczesne ograniczenia wydatków z budżetu w ramach ustaw: budżetowej i o wydatkach publicznych.

„Boomu” ustawowego jak nie było, tak nie ma. Oczywiście nikt nie zabroni nam wierzyć, iż będzie miał miejsce na wiosnę przyszłego roku. Mamy podstawy do tej dość naiwnej wiary: wybory parlamentarne. Sądzę jednak, że Tusk bardziej wierzy w swoje hasła wygłaszane w ramach propagandy sukcesu, niż jego wyborcy. Owszem, poparcie dla PO jest wysokie, jednak nie jest to jedyna partia, na którą można oddać głos po to tylko, by nie oddać go na PiS. Poza tym sądzę, iż wyborcy widzą, że może i gra toczy się pomiędzy tymi dwoma partiami, to jednak nie są to jedyne partie. Powinni też sobie przypomnieć, że takiego mordobicie politycznego wcześniej nie oglądali.

Może zatem te inne partię będą umiały zrobić więcej niż stanąć w kącie i mówić o swoich sukcesach, nawet w przypadku ich braku, lub stanąć w drugim i narzekać, że cały świat się im sprzeciwia, gdy oni chcą tyle dobrego zrobić dla tego świata.

Posiedzenie Sejmu w nowym roku dwudniowe – potem przerwa z okazji święta Trzech Króli. A potem może coś ruszy… a może znajdzie się kolejny powód do przesunięcia obrad. W sumie to wymówka w postaci braku czasu może być lepsza, niż zwalanie winy za brak efektów na opozycję czy wetującego prezydenta.

Z drugiej strony przecież, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Może zwyczajnie Tusk wychodzi z założenia, że nie będzie można mu zarzucić złych rozwiązań, gdyż nigdy nie wprowadził żadnych. Jednak jaki sens ma to tłumaczenie, gdy jeszcze niedawno słyszeliśmy z ust premiera, że ten się nie myli, co nic nie robi?

Justyna Frankel

]]> http://spindoktorzy.pl/2010/12/15/nie-ma-tego-zlego/feed/ 0 http://spindoktorzy.pl/2010/12/13/i-stala-sie-polska-najwazniejsza/ http://spindoktorzy.pl/2010/12/13/i-stala-sie-polska-najwazniejsza/#comments Mon, 13 Dec 2010 07:38:10 +0000 Justyna http://spindoktorzy.pl/?p=3331 Banalne, bo przecież dla każdego Polaka – jak sądzę – właśnie Polska jest najważniejsza. Tym razem nie hasło wyborcze, a partia. „Rozłamowcy” wczoraj oficjalnie rozpoczęli swoją działalność jako partia polityczna Polska Jest Najważniejsza. Cóż nam, Polakom, po tej nowej partii?

Otwieramy dziś nowy rozdział polskiej polityki, zaczynamy oficjalnie działalność partii politycznej – Polska Jest Najważniejsza

Nowy rozdział jest to bezspornie, gdyż w sporze o poprawność sprawowania władzy będziemy mieć kolejną partię do punktowania. Na początek jednak punktowany jest premier wraz ze swoim rządem

Został wybrany, by wziąć odpowiedzialność za Polskę i ciężko dla niej pracować. Mój najpoważniejszy zarzut wobec premiera Tuska brzmi: brakuje panu odwagi. Odwagi prowadzenia poważnej polityki i traktowania opinii publicznej jako partnera do debaty o Polsce.

Dość ambitny plan ma pani Kluzik-Rostkowska. Jak odczytuję jej słowa – zamierza ona traktować opinię publiczną, czyli nikogo innego jak wszystkich Polaków (ciekawe, czy też tych bez prawa do głosowania) jako partnera do debaty. Szkoda tylko, że nie wiemy jak ta debata będzie wyglądała. Skąd partia będzie czerpała wiedzę odnośnie zmian, jakie chciałaby opinia publiczna widzieć – przykładowo.

Panowie zejdźcie na ziemie, bo wasze spory i awantury na groźne miny nikogo już w Polsce nie interesują. Chcemy dać Polakom nadzieję, chcemy, by polska polityka kosztowała ludzi mniej nerwów, emocji i mniej pieniędzy, chcemy żeby polska polityka była bardziej lokalna, żebyśmy w naszych miasteczkach, wsiach mieli większy bezpośredni wpływ na otoczenie.

Ale Polacy nie chcą nadziei tylko konkrety. Nadzieję na spełnienie obietnic wyborczych mają wyborcy Tuska, nadzieję na zmiany wyborcy pozostałych partii. Zatem jeszcze raz: nie nadzieja jest potrzebna Polakom, a dotrzymywanie obietnic wyborczych. A polityka lokalna ma się lepiej niż ta na szczycie – co pokazały wybory samorządowe. Lepiej rządzą ci, którzy od partii trzymają się z dala. Zatem nic tu po PJN, bezpartyjni są lepsi. I na marginesie – Kluzik-Rostkowska w trakcie kampanii Kaczyńskiego jakoś nie działała w sposób pokazujący, że można działać bez sporów – wręcz przeciwnie, punktowała Komorowskiego w sposób złośliwy, tak jak zwykle rozpoczyna się spory.

Wszystkim, którzy marzą o nowoczesnym, ale nie zapominającym o tradycji społeczeństwie, o rodzinie, która opiekuje się dziećmi i troszczy o seniorów, mówię dzisiaj „chodźcie z nami”. Wszystkim, którzy chcą, żeby politycy zajmowali się tym, by młodzi ludzie po zakończeniu edukacji mieli szanse na pierwszą pracę, a nie na rejestrację w urzędzie zatrudnienia, mówię „chodźcie z nami”.

Tylko tyle? Pójdziemy z wami i co będziemy z tego mieć? Jakie propozycje dla rodzin, seniorów i studentów? Do tej pory prowadzone są już działania na rzecz promocji edukacji na kierunkach, które gwarantują zatrudnienie po ukończeniu uczelni. Promocja rodziny też jest. To, że jest to tylko promocja, cóż… nie wiemy co innego proponuje PJN.

Wierzymy w wolny rynek, własność prywatną, wolność w działaniu niezależną od woli urzędników lub jej braku. Będziemy walczyć o to, by polskie sądy rozstrzygały sprawy gospodarcze i administracyjne w ciągu 90 dni, będziemy walczyć o redukcję długiej listy zezwoleń i koncesji, koniecznych przy zakładaniu firm.

Super, super, rewelacja. Tym bardziej, że „jedno okienko” Tuska nie wypaliło, a sprawy w sądach ciągną się latami. Tylko, że trzeba do tego zmiany nie organizacyjnej, a organizacyjno-prawnej.

Czas skończyć z mentalnością władz, która nie pozwala się rozwijać swoim obywatelom. Rodzina musi być dla nas najważniejsza. Przyszły rok przyniesie troskę o to, czy dzieci będą miały na podręczniki, na wypoczynek. Będziemy się zastanawiać nad tym, kiedy nasze dzieci kupią swoje mieszkanie. Dziś rodzina w Polsce jest traktowana jak inkubator energii, ale jak uwolnić tę energię. Polityka rodzinna jest dziś problemem dla państwa. Dlaczego posiadanie dzieci oznacza wyrzeczenie? Dlaczego praca zawodowa jest rezygnacją z rodziny?

Jeszcze lepsze niż wolny rynek. Może zacznijmy od tego, żeby podręczniki nie zmieniały się co rok. Skąd dzieci mają mieć na wypoczynek? Zarabiać, powiedzmy od 9 roku życia?

Tu podam pani Jakubiak odpowiedź na jej pytania: grosze płatne na urlopie wychowawczym, za mało żłobków, pracodawcy, którzy znajdą pretekst by zwolnić świeżo upieczoną mamę pomimo tego, że teoretycznie ma ona gwarancję zatrudnienia, etc.

Jak widać PJN ma pomysł na Polskę. Szkoda jednak, że pomysł ten sprowadza się do ogólnikowego wytykania systemów, które w Polsce nie za dobrze funkcjonują. Politycy PJN powiedzieli głośno to, na co każdy Polak mniej lub więcej narzeka. Ale polityka to konkrety, działanie, pomysły. O tym co jest źle i powinno być zmienione słyszeliśmy już w trakcie kampanii wyborczej PO. A nadzieję i alternatywę, według Napieralskiego stanowi SLD.

Bez względu na to jak bardzo przychylamy się, lub uchylamy, od propozycji PJN powinniśmy pamiętać o jednym i najważniejszym – politycy zakładający PJN przez wiele lat związani byli z Prawem i Sprawiedliwością. Mieli swoje dwa lata na to, by pokazać czy są słowni i jakie mają pomysły. Ci sami politycy wiązali się z LPR i Samoobroną pomimo zapewnień, ze takiej koalicji nie będzie. Na nic tłumaczenia, że decydował prezes partii – wtedy mu się nie sprzeciwili. Sprzeciwili się dopiero, gdy zawisła nad nimi groźba usunięcia z partii, gdy już ktoś podjął działania zmierzające do założenia własnej partii. Zatem czy politycy, którzy może i z własnej woli, ale nie do końca nieprzymuszonej wyszli z rodzimej partii i założyli własną, alternatywną są godni zaufania? Czy nie jest tak, że tonący brzytwy się trzyma?

Justyna Frankel

Gdyby ktoś nie znał rosyjskiego wyjaśniam, że jest to fragment rozkazu wydanego przez carycę Katarzynę II generałowi Kreczetnikowowi, który dowodził wojskami zajmującymi nowe połacie polskiego państwa. Rzecz jest warta przytoczenia w czasie wizyty rosyjskiego prezydenta, bo pokazuje ten bardziej „przyziemny” wymiar polsko rosyjskich stosunków, o którym rzadko naucza się w szkolnej ławie.  Zapewniam, że co do treści fragment jest reprezentatywny dla całości rozkazu.  Niewiele tam słów wzniosłych, odwołujących się do klasycznej poetyki dyplomacji.  Same konkrety. Rzecz warta zapamiętania szczególnie dziś, gdy język części naszej sceny politycznej pełen jest odniesień do momentów tej wspólnej historii, które będąc bolesne, a często tragiczne, w historycznym bilansie nie są i nie będą miały decydującego znaczenia dla biegu naszych dziejów. Katarzyna nie wspominała o zdobyciu Kremla przez Polaków, o krzywdach jakie Polacy wyrządzili  Rosjanom w czasie dymitriad, o sprawiedliwości dziejowej itp.   Ją interesowały ceny na targach końskich, stosunki własnościowe na wsiach i tym podobne drobiazgi niewarte uwagi „poważnego, patriotycznie nastawionego polityka”. I chyba na złość nam  Polakom, ktoś dał tej kobiecie przydomek Wielka.

Prymitywnie pojęty patriotyzm i „interes narodowy” każe niektórym politykom głosić, że jedynym sposobem na to, by z Polską liczono się w świecie, jest zgłaszanie do tego świata ciągłych pretensji, żądań i torpedowanie każdej okazji do zakończenia sporów z sąsiadami. Znamy to z całkiem nieodległej przeszłości. I nie chodzi tu o to, by umniejszać tragizm wielu momentów wspólnej historii. Chodzi jedynie o to, by nieokreślonego „naprawienia krzywd” nie stawiać jako warunku sine qua non rozwoju tych kontaktów. Będąc tak wrażliwi, musimy otworzyć się na wrażliwość innych narodów i przestać rozumować zerojedynkowo.  Zasada „albo my albo oni” prędzej czy później prowadzi na manowce.  Także jeśli chodzi o wizerunek państwa. Prezydent Komorowski i premier Tusk próbują ten stan rzeczy zmieniać. Na ocenę przyjdzie czas za kilka lat, nic nie dzieje się tak szybko, jak byśmy chcieli. Dziś jednak możemy spojrzeć , jak to nastawienie wpływa na wizerunek Polski za granicą. O wizycie obszernie informują rosyjskie media.

Program 1 rosyjskiej telewizji wybił wiadomość, że prezydent Bronisław Komorowski mówił o możliwości budowy dobrosąsiedzkich relacji z Rosją. Wyeksponowała też ten fragment wspólnej konferencji prasowej dwóch przywódców, w którym Miedwiediew zapewnił, że wyświetlenie prawdy o Katyniu było świadomym wyborem jego kraju i że nie zawróci on z tej drogi.

To, czego media nie mówią to to, że droga, której wybór deklaruje Miedwiediew, nie jest łatwa przede wszystkim dla rosyjskiego społeczeństwa. Wychowani w „innej prawdzie” mogą mieć trudności w zaakceptowaniu tej naszej. Od zawsze niemal biednemu społeczeństwu chwała i wielkość Ojczyzny rekompensowały niedostatki codziennego życia. Tandem Putin – Miedwiediew pozbawia ich i tego.  Błędem jest niedocenianie tej strony zagadnienia. Bierze się on czasem chyba z niezrozumienia podstawowego faktu, że ci panowie są przedstawicielami władz innego państwa i na jego rzecz zobowiązali się pracować. To, że my oczekiwalibyśmy może więcej i szybciej, nie może być determinantą ich postępowania. Mimo kapitalnie wykreowanego wizerunku przywódców, stąpają po cienkim lodzie.

NTV odnotowała, że około 100 osób demonstrowało przed Pałacem Prezydenckim przeciwko wizycie. – Wszyscy oni – to stronnicy prawicowej partii Kaczyńskiego, przeciwnicy Komorowskiego i premiera Donalda Tuska. Takie nastroje nie są obecnie dominujące lub ważne w Polsce, zwłaszcza na tle obecnego ocieplenia w relacjach – poinformowała stacja.

Tu mamy ewidentny przykład kreowania wizerunku Polski, jako państwa przyjaznego, co nie jest bez znaczenia, ponieważ rosyjskie media w przeszłości potrafiły „dolewać oliwy do ognia” wcale nie gorzej, niż nasze. Fakt, że duża część mediów w taki czy inny sposób podporządkowana jest Kremlowi wskazuje, że ocieplenie stosunków przygotowane jest kompleksowo, na wszystkich odcinkach. Plus dla gościa. Nie zaniedbał niczego.  A jak to widzą gdzie indziej? „Le Figaro”

…impuls do pojednania polsko-rosyjskiego dała „pragmatyczna postawa” premiera Donalda Tuska oraz nowe stanowisko Kremla, który wzywa do przerwania „sztucznego upolitycznienia” problematyki historycznej.

„Sueddeutsche Zeitung”.

Zdecydowana dyplomatyczna postawa, z jaką Polska przyjmie rosyjskiego prezydenta Dmitrija Miedwiediewa, może być wzorem dla innych krajów UE – ocenia niemiecki dziennik

i co istotniejsze

Polska formuła jest prosta: celem europejskiej polityki wschodniej musi być demokratyzacja Rosji. Miedwiediewowi gospodarze dadzą do zrozumienia, że Moskwa też musi uczynić coś w zamian za zbliżenie z UE, które leży w interesie Kremla. Uczynią to w sposób ostrożny i dyplomatyczny, ale bardziej dobitnie niż większość szefów państw i rządów pozostałych krajów UE

Polska chwalona za pragmatyzm, a jednocześnie oceniana, jako zdolna prowadzić politykę w imieniu całej Unii.

Na ocenę rezultatów wizyty przyjdzie czas, zrobią to lepsi bądź gorsi fachowcy. My natomiast już dziś możemy zastanowić się nad tym, jakiego wizerunku Polski w świecie chcemy? I jaka Polska będzie się bardziej liczyła: ta wymachująca szabelką i wiecznie skrzywdzona przez los, czy też ta, o której pisze niemiecka gazeta.

Z Rosją Katarzyny liczyli się wszyscy.

Jerzy Łukaszewski

]]> http://spindoktorzy.pl/2010/12/07/jak-sie-pokazac/feed/ 0 http://spindoktorzy.pl/2010/12/06/zlej-baletnicy-rabek-u-spodnicy/ http://spindoktorzy.pl/2010/12/06/zlej-baletnicy-rabek-u-spodnicy/#comments Mon, 06 Dec 2010 09:14:03 +0000 Justyna http://spindoktorzy.pl/?p=3304 Jeszcze za dziecka tłumaczono mi, że czasem warto się zastanowić nad sobą i podejmowanymi działaniami, gdyż nie jest stosowne mieć pretensje do całego świata za własne niepowodzenia. Patrząc na zachowania niektórych polityków, widzę u nich braki w elementarnym wychowaniu.

Platforma Obywatelska cieszy się z wyborczego wyniku – tak I tury wyborów samorządowych, jak i z tury II. Prawo i Sprawiedliwość widzi problem i wskazuje winnych. Cóż się dziwić, skoro politycy tej partii wychodzą z założenia, że ich program wyborczy jest najlepszy. Mając natomiast najlepszy program wyborczy i nie osiągnąć spodziewanego wyniku wyborczego można dojść do wniosków dwojakich: albo wyborca to przygłup, który nie widzi, że program wyborczy PiS jest najlepszy, albo wyborca to przygłup i daje się manipulować przeciwnikom PiS.

I tak, wiedząc już w czym problem można wskazać winnego. Żeby nie wskazywać tak jednoznacznie na wyborcę, wskazuje się na „rozłamowców”, którzy wyrzuceni z partii otrzymali poparcie tych, którzy z partii wystąpili oraz wyborców, którzy mają dość retoryki PiS.

To na pewno osłabiło nasz wynik wyborczy, dlatego mamy dzisiaj to, co mamy

No właśnie. Można by powiedzieć: „jak się nie ma co się lubi, to się lubi to co ma”. Jednak w przypadku PiS nie jest to możliwe, gdyż partia gra na jedną kartę – albo zwycięstwo, albo notoryczna i zaparta walka o nie.

Walka naszych kolegów z nami w ostatnich dniach kampanii bardzo nam zaszkodziła. Podejrzewam, że zapłaciliśmy za to cenę kilkuset miejsc w samorządach.

To ciekawe tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę ową walkę. Kluzik-Rostkowska, od której wszystko się zaczęło przez całą kampanię wyborczą popierała polityków w PiS w walce o miejsca w samorządach. Walka, o której mówi wiceprzewodniczący PiS nakierowana była na wyższych polityków PiS – Ziobro, Kaczyński, etc. Jednak, jak widać, krytyka rządzących przy jednoczesnym chwaleniu szeregowych polityków nie jest skuteczna, a wręcz szkodzi.

Mamy dużą grupę stałych wyborców, którzy popierają nas bez względu na to, co się wokół nas dzieje. Ostatnie wybory prezydenckie pokazały, że możemy dojść nawet do poziomu około 50 proc. poparcia. Będziemy z tego wyciągali wnioski przed wyborami parlamentarnymi. Jestem tutaj optymistą, zrobię wszystko, żeby wynik Prawa i Sprawiedliwości był jak najlepszy.

Trochę nie rozumiem, innej matematyki mnie chyba uczono. Partia o określonym wizerunku z poparciem ok. 20-25 % w ramach kampanii wyborczej zmienia wizerunek osiągając tym samym wynik ponad 30 %. Po przegranej w wyborach wraca do poprzedniego wizerunku, a co za tym idzie do poparcia na poziomie sprzed kampanii wyborczej. Odpowiedzialna za przegraną jest nie kto inny jak Kluzik-Rostkowska, która nie zapewniła wygranej, a jedynie większe poparcie. Wyrzucenie jej z partii również obniża procent poparcia, zatem znowu jest winna.

I tak oto doszliśmy do wniosków, całych dwóch. Po pierwsze wszystkiemu jest winna Kluzik-Rostkowska, która bez względu na to, czy działa na rzecz PiS, czy też w swoim własnym imieniu to i tak szkodzi PiS. Po drugie wyborca to przygłup, który nie rozumie, że bez względu na działania pani Kluzik-Rostkowskiej to i tak PiS jest najlepszym i jedynym wyborem.

Justyna Frankel

]]> http://spindoktorzy.pl/2010/12/06/zlej-baletnicy-rabek-u-spodnicy/feed/ 0 http://spindoktorzy.pl/2010/12/05/nagroda-darwina/ http://spindoktorzy.pl/2010/12/05/nagroda-darwina/#comments Sun, 05 Dec 2010 16:01:00 +0000 Jerzy http://spindoktorzy.pl/?p=3293 Gdyby przyznawano nagrody Darwina za polityczne samobójstwa, posłowie PiS zdominowaliby taki konkurs na długie lata. Stwierdzenie tego oczywistego faktu, to jednak trochę za mało. Nawet najbardziej postronny obserwator  zapyta w końcu: dlaczego?

Dziwne, że nikt dotąd nie zgłosił się w Komitecie Noblowskim po nagrodę za odkrycie nowego gatunku ssaka. Ten nadzwyczajny przypadek przyrodniczy zalągł się u nas w całkiem sporych ilościach i jedno, co na pewno o nim wiadomo to to, że jest wyborcą PiS.  Jedną z jego cech charakterystycznych jest całkowita odporność na otaczającą rzeczywistość. Kiedy np. pada deszcz, to na niego nie pada, kiedy łapie mróz, on paraduje w slipkach, kiedy poseł Kurski wciska kit mówiąc cynicznie, że „ciemny lud to kupi” – on nie bierze tego do siebie. Ba – więcej – wystawia ku słońcu uzębienie ciesząc się głupkowato, jakby właśnie dostał michę, za przeproszeniem, kartofli. Biorąc pod uwagę zasady rządzące procesem ewolucji mam prawo przypuszczać, że ten gatunek przetrwa.

Nie złamie go też nowe doświadczenie, na jakie wystawił go znany tytan intelektu z Torunia, poseł Girzyński. Zapewne przypadkiem, bo gdyby wcześniej pomyślał… no tak, gdybać to my sobie możemy, szczególnie na temat jego zdolności myślenia.

To wizyta czysto kurtuazyjna. Nic nie wnosi, a porozmawiać będzie można o pogodzie – tak ocenił wizytę Dmitrija Miedwiediewa w Polsce poseł PiS Zbigniew Girzyński [...] Polacy sa narodem dość naiwnym. Łatwo im coś wmówić, że coś się dzieje [...]

Oczywiście, wyborca PiS nie weźmie tej pogardliwej oceny do siebie, bo on przecież nie jest naiwny… zaraz… chwileczkę…. ale czy to oznacza, że nie jest Polakiem?! Zgroza! Czy pan prezes o tym wie??!!

Od dłuższego czasu mamy w PiS istne zawody w rzucaniu inwektyw, a to na Palikota (zawody masowe), a to na Kluzik Rostkowską ( dla wybranych), a to na Rosję. Obrzucanie inwektywami Tuska każdy ma wpisane w zakres obowiązków.  Co i raz słychać okrzyki : „Nie lubię Rostkowskiej!”, a już za chwilę mamy odzew: „ja jeszcze bardziej nie lubię!” U Stalina przegrany był ten, kto pierwszy przestawał klaskać, u Kaczyńskiego ten, który za słabo obrzuca.

Miedwiediew jest „drugorzędnym politykiem”

No to przynajmniej wiemy, dlaczego śp. prezydent się z nim nie spotykał. Nie ta półka.  Co innego taka Obama. Ta może się z Rosjaninem spotykać.  Jest kim jest i nic gorszego go już spotkać nie może. Śp. prezydent spotykał się wyłącznie z równymi sobie. Np. prezydentem Gruzji. Dla wyborcy PiS to oczywiste. A nie, przepraszam – oczywista oczywistość.

Krytyka z automatu niesie z sobą, jak widać, wiele niebezpieczeństw. Krytykowanie tylko dlatego, że robi coś polityczny rywal wiedzie czasem wprost w pułapkę zostania durniem tygodnia. A nienaiwny wyborca PiS, który, jak udowodniliśmy, nie jest Polakiem? No cóż, patrzy na to wszystko i nuci z nadzieją : „… żeby Polska była Wolską…”

Jerzy Łukaszewski

W polityce porozumienie ponad podziałami ma zastosowanie jedynie w sytuacji gdy opozycja z lewej razem z opozycją z prawej blokuje działania rządu. W innej sytuacji o takie porozumienie trudniej. Jednakże samorządowcy uznali, że porozumienie takie jest możliwe, a nawet konieczne do zapewnienia rozwoju miast i regionów.

W pierwszej turze wyborów na prezydenta Białej Podlaskiej kandydat PO Adam Chodziński zajął trzecie miejsce. W zamian za poparcie Adama Abramowicza, kandydata PiS PO miałoby zagwarantowane współrządzenie miastem.

Słowo się rzekło, ruszyła kampania. Na bilbordach Adam z Adamem ściskali sobie ręce na znak wzajemnego poparcia i przyszłej współpracy. Widząc to Stanisław Żmijan, szef PO na Lubelszczyźnie delikatnie mówiąc oburzył się:

To złamanie naszych partyjnych ustaleń. Żaden scenariusz, jaki rozważaliśmy przed rozstrzygnięciami z pierwszej tury, nie zakładał koalicji z PiS.

Może i nikt w PO nie myślał o koalicji z PiS, jednakże można było odnieść inne wrażenie, gdy wyżej postawieni politycy PO krytykowali „puste słowa” Jarosława Kaczyńskiego i dawali do zrozumienia, że PO może współpracować z PiS, ale PiS nie przewiduje takiego scenariusza.

Abramowicz twierdzi:

Nasze programy w wielu punktach były zbieżne, więc po pierwszej turze zarząd powiatowy PO uznał, że warto zawiązać koalicję na rzecz rozwoju miasta, ponad podziałami politycznymi.

Bergier z PO potwierdza, że uchwała odnośnie poparcia kandydata PiS była

Nie znam żadnego dokumentu władz regionu, który uchylałby uchwałę zarządu powiatu

Czy było, czy też nie to nie zmienia to faktu, iż dwaj politycy doszli do wniosku, że współrządzenie miastem w celu poprawy życia jego mieszkańców, by miasto się mogło rozwijać jest możliwe nawet pomimo różnic wynikających z partyjnych poglądów. Politycy PO uznali jednak, że jeden polityk nie będzie mówił, z kim należy współpracować i kolegę chcą postawić przed sądem koleżeńskim.

Co ciekawe, znana nam twarz PiS, wykluczająca jakąkolwiek współpracę z PO nie ma tu zastosowania. Okazało się, że władze PiS nie mają nic przeciwko samorządowej współpracy z PO. Zarząd okręgowy PiS w Łodzi zaapelował do wyborców o głosowanie w drugiej turze na Hannę Zdanowską, która jest kandydatką PO.

Widać na górze róże, na dole fiołki. Różne kolą ile wlezie wszystkich dookoła, fiołki się jakoś dogadują. Widać można, dla wyższego celu. To miłe wiedzieć, że ktoś interesuje się naszym losem i chce działać wspólnie dla naszego dobra. Przykre natomiast jest to, że ma się to tylko na skalę lokalną, gdyż im wyżej siedzi polityk tym mniej myśli o swoim wyborcy, a bardziej o tym, co ma zapisane w uchwale. Klapki na oczy i wio.

Justyna Frankel

Świadomi historii najnowszej, raczej nie mamy złudzeń, co do tego, jak skonstruowany jest ten świat, kto w nim rozdaje karty, kto jest podmiotem, a kto przedmiotem polityki. Wystarczy jednak Wiki Leaks, by poczuć się odkrywcą. Z psychologicznego punktu widzenia to bardzo pozytywne zjawisko, bowiem skłania nas do wytężenia umysłów dla wyartykułowania czegoś oryginalnego. I choć na temat „woda jest mokra” niewiele nowego można wymyślić, niektórzy mimo to próbują. Ba, starają się nam pokazać, że w ujawnionych materiałach jest coś innego, niż jest.

Konkrety w doniesieniach prasowych występują w stosunku odwrotnie proporcjonalnym do szumu, jaki same media wokół sprawy zrobiły. Można nawet zaryzykować twierdzenie, że najbardziej sensacyjne w tym wszystkim są … tytuły. Cóż bowiem ma nas zaskoczyć i powalić na kolana?

minie całe pokolenie zanim rosyjska opinia publiczna będzie w stanie pogodzić się z utratą wpływów – od Polski przez kraje nadbałtyckie po Ukrainę i Gruzję”. Ujawniona przez Wikileaks depesza relacjonuje też stanowisko Levitte’a, że dla Rosji dobrzy sąsiedzi to „całkowicie ulegli podkomendni

Tyle mógłby podyktować mediom przeciętny telewidz między jedną butelką piwa, a drugą. A może coś takiego?

Opublikowane przez portal tajne dokumenty potwierdzają także, że rezygnacja prezydenta USA Baracka Obamy z umieszczenia w Polsce elementów tarczy antyrakietowej, planowanej przez administrację George’a W. Busha, mogła wynikać z chęci pozyskania poparcia Rosji w kwestii sankcji ONZ wobec Iranu.

Pewnie tak, gdyby nie fakt, iż na ten temat napisano wiele obszernych artykułów i to bez klauzuli poufności. Niewykluczone zresztą, iż autorzy dyplomatycznych doniesień korzystali właśnie z materiałów prasowych przy sporządzaniu swych notatek, jako że niewielu z nich tak naprawdę może pochwalić się zdolnościami analitycznymi. Mielibyśmy więc do czynienia ze światem całkowicie wirtualnym, światem, który sam siebie stwarza, sam wykorzystuje, sam ocenia i sam niszczy. Syndrom czasów.

Jeśli jednak podejść twórczo do zjawiska, można przynajmniej podjąć próbę wykorzystania go dla budowy własnego wizerunku. Przegapił okazję tak potrzebujący „dobrej prasy” minister Klich

Minister Bogdan Klich powiedział, że w kontaktach z Amerykanami nic się nie zmieni. Zastrzegł przy tym, że za mało wie, co jest w opublikowanych przez Wikileaks materiałach. – Zawsze mówię o tym, co wiem, a nie czego się domyślam – powiedział Klich dziennikarzom.

ale nie przegapił czujny jak żuraw minister Sikorski. Pytany o to, czy doniesienia mogą zaszkodzić Polsce odparł

Wręcz przeciwnie, z tych, na razie bardzo pobieżnych, kwestii wynika, że Polska prowadzi niezależną i energiczną politykę zagraniczną – powiedział szef MSZ

Biorąc pod uwagę informacje, jakie docierają, stwierdzenie nieco ryzykowne. Aż chciałoby się zapytać : niezależną od czego? Opierając się li tylko na opisanej zawartości przecieków, można dojść do wniosku, że od rzeczywistości. I niekoniecznie dotyczy to pani minister spraw zagranicznych PiS.  MSZ również. Ale w Polsce samo słowo „niezależny” ma moc tak magiczną, że mało komu przyjdzie do głowy zgłębiać jego faktyczną treść w konkretnej sytuacji.

Najważniejsze, że rząd będzie miał jakiś powód do pochwalenia się, a jak dowodzi popularność naszego sportu narodowego (czytaj: sondaży), nie jest to rzecz do pogardzenia. I to chyba jedyny sens całej „afery” Wiki Leaks. Niestety.

Jerzy Łukaszewski

]]> http://spindoktorzy.pl/2010/11/29/kolumb-odkryl-ameryke/feed/ 0