To, o czym każdy Polak dyskutował w domu każdy wie. Dyskutował nawet ten, który publicznie temu zaprzecza. Przyznajemy, że pogrążyliśmy się w smutku i zadumie. Tylko niewielu przyzna, że zaduma dotyczyła (i nadal dotyczy) prezydenta, ale przyszłego.
Możecie nie wierzyć, ale podejrzewam, że najbliższe badania ośrodków badania opinii publicznej sprawdzać będą poziom żalu i ilość wylanych łez w trakcie żałoby narodowej. Osoby poniżej pewnego minimum w menzurce, mogą utracić prawa wyborcze.
Sztaby wyborcze stoją przed pytaniem: jak w obliczu zaistniałych okoliczności prowadzić kampanię wyborczą. Zdecydować trzeba, czy postawić na dotąd skuteczne medialne fajerwerki czy niezbyt nośne dyskusje programowe. Pozostaje również subtelna kwestia nawiązania do prezydentury Lecha Kaczyńskiego.
Podczas gdy cała Polska zastanawiała się czy przedstawienie w reżyserii Komorowskiego i Sikorskiego jest zgodne z prawem Państwowa Komisja Wyborcza orzekła, że owszem i show can go on…
Dziś gruchnęła druzgocąca dla zwolenników PiS-u wiadomość. W wielkich miastach Polski pozostało im ledwie 15 procent poparcia (z niedawnych ok. 30 procent). Sytuacja wygląda naprawdę beznadziejnie. Przynajmniej dopóki nie przyglądniemy się strukturze demograficznej Polski.
Czasami tłem dla stroszącego piórka polityka jest jego miasto. Skoro w działalność polityczną wpisana jest konieczność nieustannego lansowania się, dlaczego nie wykorzystać blasku miasta i nie poświecić nieco światłem odbitym? 2 listopada doszło, na łamach blogów politycznych, do dwóch tego rodzaju kampanii polityczno-urbanistycznych: Filemonowicza i Palikota.
Rys. Łukasz Lenda