Mamy kłopot – wypowiedział się aktor, nie polityk. Może więc dać temu spokój? Ale jak, kiedy Marek Kondrat wygłasza sądy tak jednoznacznie polityczne, tak bardzo zaangażowane, że w dobie „kryzysu ławkowego” (zbyt krótkie rezerwy kadrowe), Donald Tusk być może powinien zaproponować mu stanowisko doradcy?
O ile nuda w tle politycznych działań marketingowych czyni je bezproduktywnymi, o tyle nuda w polityce niesie wyborcom informację o stabilizacji i spokoju, przewidywalności i czytelności życia politycznego. Innymi słowy – nudna polityka uspokaja. Wie o tym Palikot, Kurski natomiast… Sami przeczytajcie.
W piątek trzynastego może lepiej nie kusić losu wysuwając kategoryczne oceny polityczno-moralne. Lepiej przerzucić to na innych. Tym razem więc tylko krótkie zestawienie: Palikot vs Staniszkis. Krótkie i bezwzględne.
Schetynę wyraźnie zabolał cios zadany mu, ze względu na fobie sondażowe, przez Tuska. Były wicepremier wydaje się nie pamiętać, że wprawdzie ból i cierpienie z nim związane jest w polityce dopuszczalne, ale nie publiczne okazywanie cierpienia.
Czasami tłem dla stroszącego piórka polityka jest jego miasto. Skoro w działalność polityczną wpisana jest konieczność nieustannego lansowania się, dlaczego nie wykorzystać blasku miasta i nie poświecić nieco światłem odbitym? 2 listopada doszło, na łamach blogów politycznych, do dwóch tego rodzaju kampanii polityczno-urbanistycznych: Filemonowicza i Palikota.
Kto to właściwie jest Janusz Piechociński? – mógłby zapytać przeciętny obserwator polityki. Ale nie obserwator-internauta. Ten, jeżeli czytuje blogi polityków, Piechocińskiego spotyka bardzo często. Nie znaczy to jednak, że chętnie.
Oto król polemiki: Wujek Janusz, mistrz ciętej riposty. Z tego słynie. Głównie słynie. Lecz gdy akurat nie wchodzi z butami w prywatne życie matki Jarosława Kaczyńskiego, a jego samego nie zmusza – w wolnościowo-tolerancyjnym widzie – do ‘coming outu’, radzi sobie z argumentacją, no cóż… gorzej?
Rys. Łukasz Lenda