Trudno wygrać walkę licząc na to, że przeciwnik zanudzi się na śmierć. Nawet jeśli jest się mistrzem tej dyscypliny. Nie mówiąc już o takim szczególe jak to, że w sportach walki sędziowie nakładają na zawodnika karę za pasywność. A jeśli sędziów jest kilkanaście milionów, prawdopodobieństwo nałożenia takiej kary jest wielkie.
Mówi się brzydko o teściowej: „jak nie trzaśniesz to nie zamkniesz”. W polityce lepiej funkcjonuje: „jak nie trzaśniesz to nikt nie usłyszy”, ot taka inna wersja powiedzenia o stole i nożycach. Im głośniej coś walnie blisko sceny politycznej tym większe prawdopodobieństwo, że spora liczba polityków nastawi uszy.
Nowa wersja starej reklamy: uderzamy człowieka w głowę komputerem za 3 tys. PLN. Głowa pęka. Powtarzamy operację przy użyciu prymitywnej maczugi za 87,50 PLN sztuka. Głowa pęka. Głos zza kadru: jeśli efekt ten sam, to po co przepłacać?
O Bielanie i Kamińskim zwykło się mówić: „spin doktorzy PiS-u”. Taka etykietka zobowiązuje. Czy nadworni specjaliści ds. komunikacji społecznej w partii Jarosława Kaczyńskiego nie zapomnieli czasem, że blogi polityczne są nie tylko po to, by je zakładać, ale też by ich używać do komunikowania się z potencjalnymi zwolennikami i oponentami?
Kto to właściwie jest Janusz Piechociński? – mógłby zapytać przeciętny obserwator polityki. Ale nie obserwator-internauta. Ten, jeżeli czytuje blogi polityków, Piechocińskiego spotyka bardzo często. Nie znaczy to jednak, że chętnie.
Rys. Łukasz Lenda