Wszystkich gorliwych przeciwników PO, którzy z tego wyłącznie powodu chcieliby Piesiewicza bronić, oraz wszystkich, równie gorliwych przeciwników PO, którzy Piesiewicza atakowali dlatego, że jest z PO, prosimy o spokojne podejście do tematu.

Pytanie zadawano już wielokrotnie, ale jest to pytanie z kategorii pytań wiecznie istotnych, więc warto je zadać ponownie: jaką funkcję pełni immunitet? Nie pytamy o encyklopedyczną definicję a urealnioną codziennością życia politycznego definicję opisową. Przyjmuję naiwne podejście funkcjonalne – jeżeli coś istnieje, istnieje po coś a skoro istnieje po coś, możemy starać się ustalić po co. Po co więc istnieje immunitet?

Pytanie wydaje się o tyle istotne, że immunitet chroni niektórych tylko ludzi, bardzo wąską ich reprezentację (w tym przypadku senatora), przed przecież nie rozstrzelaniem, powieszeniem czy spaleniem na stosie a przed jakimikolwiek działaniami wymiaru sprawiedliwości. Ludzie, którzy nie posiadają immunitetu (większość) nie mogą na taką ochronę liczyć. I całe szczęście. Wyobraźmy sobie sytuację, w której immunitet chroni nas wszystkich. Czy istnieją więc jakiekolwiek racjonalne powody, ze względu na które senator, czy poseł miałby być procesoodporny?

Wracając do Piesiewicza, jeżeli jest niewinny (zarzuca mu się posiadanie kokainy, udostępnianie jej innym osobom i nakłanianie innych osób do jej zażycia), takiego wyroku winien się spodziewać, jeżeli zaś jest winny, dlaczego Senacka Komisja Regulaminowa chroni go przed odpowiedzialnością karną? Dlaczego sam nie zrzeka się immunitetu?

Sprawa Piesiewicza jest nie tylko problematyczna ze względu na wizerunek publiczny samego zainteresowanego (zasłanianie się immunitetem zawsze robi gorsze wrażenie, niż nawet najbardziej bolesny dla oskarżonego proces), ale też całego senatu, który nazywany jest „izbą refleksji”.

Rafał Garpiel

Wniosek zrodził się w głowie Zbigniewa Ziobry w roku 2007. Chciał pogrążyć Siwca za to, że 12 lat temu wykonał on gest uznany za parodię zachowania Jana Pawła II podczas pielgrzymek do Polski. Siwiec za swoje zachowanie już dawno przeprosił a sądy wielokrotnie umarzały postępowanie w tej sprawie. Jedna z jego blogowych notek (z 2007 roku) zawierała nawet nawiązanie do korespondencji prowadzonej przez winowajcę z władzami Watykanu:

Gdyby Watykan, a w szczególności szef tego państwa, miał do mnie jakiekolwiek pretensje za zaistniałą sytuację, to były przez te lata dziesiątki okazji, aby takie zachowanie zademonstrować. O braku jakiejkolwiek urazy przekonuje mnie także wymiana korespondencji jaką w tej sprawie poczyniłem swego czasu ze Stolicą Apostolską.

Dziś sprawa Siwca trafiła na europejskie salony. Posłowie PE rozważali, czy pocałowanie ziemi z uśmiechem na twarzy, któremu towarzyszyły entuzjastyczne reakcje Aleksandra Kwaśniewskiego, to przewinienie dużego kalibru, które skutkować winno odebraniem Siwcowi immunitetu. Stwierdzili że nie. Co na to europosłowie?

Joanna Senyszyn skomentowała wydarzenie na swoim blogu. Uznała, że wynik głosowania traktować należy jako „przegraną ludzi słabej wiary”. Dlaczego? Europosłanka wyjaśnia:

Z Polaków, za odebraniem Siwcowi immunitetu głosowali wyłącznie europosłowie Kaczyńskiego: Czarnecki, Kurski, Legutko, Migalski, Tomaszewski i Włosowicz. Wstrzymali się Cymański i Gróbarczyk. Przeciwnych, czyli posiadających silniejsze uczucia religijne, których tak łatwo obrazić się nie da, było wśród kaczystów zaledwie dwóch. Poręba i Szymański.

Senyszyn stoi więc na stanowisku, że odczucie obrazy uczuć religijnych wywołane przez rzecz tak małą – gest Siwca świadczy o chwiejności czegoś tak pozornie wielkiego, jak wiara obrażonych.

Co na to europoseł Migalski? Także zareagował na blogu. Skoncentrował się jednak na ciekawym, jego zdaniem, zbiegu okoliczności:

Dziełem zupełnej koincydencji jest to, że w dniu, w którym głosujemy w PE sprawę pozbawienia Marka Siwca immunitetu za naśmiewanie się z papieża, ja miałem kolejną rozprawę w Katowicach z powództwa Jana Iwanka, znanego w środowisku SB jako TW „Piotr”. Facet jest dyrektorem mojego Instytutu na Uniwersytecie Śląskim i za komuny kapował na kolegów do esbecji.

Latający ornitolog nie odnotowywałby zapewne rzeczonej koincydencji, gdyby jej nie uznał za groteskowe zrządzenie losu. W jego mniemaniu sytuacja wygląda następująco: przewinienie komunisty zostało zlekceważone przez PE, pseudoprzewinienie tropiciela komunistów zostało uznane przez polski sąd za prawdziwe przewinienie, przewinienie którym warto się zająć.

Obserwacja obrad PE daje możliwość zdystansowania się względem spraw, ludzi, problemów uznawanych w Polsce za kwestie o fundamentalnym znaczeniu. Niejeden europoseł zadał sobie zapewne przy tej okazji pytanie: O co właściwie chodzi? O co tyle hałasu?

Jak widać europarlamentarzyści z Polski traktują PE jako przedłużenie krajowej areny sporów politycznych. Utrudni to prowadzenie przez nich spójnej, konsekwentnej polityki wspierania polskich interesów w UE.

Rafał Garpiel