Dzisiejsza post zamieszczony na łamach jego bloga to akt czarnego PR-u w czystej postaci. Zawiera podsumowanie dokonań Kamińskiego uznanych przez Palikota za najważniejsze. Co jednak w tym miejscu najciekawsze, Kamiński i czarna czerń jego wizerunku posłużyły Palikotowi jako materiał kontrastujący z  bielą politycznej, dziewiczej niewinności dwóch innych polityków:

Człowieka, który przynajmniej trzy razy kłamał – Mariusza K. vel pędzący królik – stawia się na tej samej szali, co nieskazitelnych pod tym względem; Tuska i Cichockiego.

Wątek kłamstw Kamińskiego został zresztą rozwinięty:

Mariusz K. kłamał w sprawie; nieistnienia tarczy antykorupcyjnej, zmian w ustawie hazardowej czyli rzekomego usunięcia zapisu o dopłatach, i kłamał w sprawie tego, czego dotyczy nagranie Chlebowskiego.

Mariusz K. wykonał polityczną prowokację wobec Sawickiej w czasie wyborów 2007 roku i wobec Leppera w 2007 roku. Obie te akcje okazały się całkowicie nieskuteczne.

Dalej przechodzi Palikot do wniosków, a właściwie do podpowiadania nam, czytelnikom, właściwej ścieżki wnioskowania:

Jakie są powody, dla których mamy wątpić w to, że przecieku dokonało samo CBA? Bo K. tak mówi? Cała perfidność tej akcji polega na tym, że posłużono się realnymi i złymi zachowaniami ludzi z PO w celu akcji czysto politycznej. I za fakt uwiarygodnienia takiej sytuacji mam największy żal wobec byłych kolegów. Trzeba teraz bronić fundamentów państwa stojąc PO kolana w błocie.

Szanowny Panie Pośle! Być może karygodne błędy polityków PO zostały politycznie wykorzystane dlatego, że byli lub są oni politykami? Na jakiej płaszczyźnie miały być wykorzystane? Kulinarnej? Chemicznej? Artystycznej? Tej ostatniej byliśmy wprawdzie najbliżej, ale to za sprawą przyjętego przez komisje śledcze w Polsce trybu procedowania. Nie zmienia to faktu, że polityczna reakcja na błędy polityków czynione podczas sprawowania funkcji politycznych oraz – o zgrozo – na przecięciu świata polityki i biznesu, nie jest niczym dziwnym. Bez wątpienia analogicznie upolitycznione działania podejmowaliby politycy PO gdyby politycy PiS-u oddali im w ręce równie atrakcyjne argumenty.

Wróćmy do Kamińskiego, Tuska i Cichockiego i wszystkich innych aktorów politycznych wypowiadających się na temat hazardgate. Nie jesteśmy w stanie ustalić, obserwując obrady komisji śledczej i kompletując prezentowane tam, lub poza komisją wersje wydarzeń, gdzie tu – parafrazując góralską teorię poznania wg Tischnera – Świenta prowda, gdzie Tyż prowda a gdzie Gówno prowda. Jedno jest pewne: z kłamstw Kamińskiego nie wynika w najmniejszym stopniu wniosek, że jego oponenci mówią prawdę – tu tkwi manipulacja Palikota.

Operowanie przy tej okazji dość prymitywnymi środkami perswazyjnymi, takimi jak: skrót nazwiska Kamińskiego wnoszący do wypowiedzi konotacje przestępcze, nazywanie go – nawiązaniu do treści jego zeznań – pędzącym królikiem, godne jest raczej początkującego budowniczego w piaskownicy niż wiceszefa klubu PO.

Rafał Garpiel

Czytaj także:

Jak to było z tym winnym i jego tłumaczeniem?

Osobliwa definicja lobbysty

Palikot się tłumaczy: „Tłumacząc się, przegrywamy wizerunkowo”

Nuda w służbie PR

Polityczny lans a rozwój miast

Wujek Janusz, mistrz ciętej riposty

Zapraszając Kwaśniewskiego do „Kropki nad i” Monika Olejnik trafiła w dziesiątkę, niemal wszystkie gorące ostatnio tematy polityczne są bowiem szczególnie bliskie jego doświadczeniu.

Najpierw komisja śledcza. Czy Donald Tusk powinien się zgodzić na konfrontację z Mariuszem Kamińskim?

Jeżeli powstanie komisja, ona będzie decydowała, ale ja uważam, że stanowisko premiera, prestiż premiera, on jednak wymaga istotnego szacunku. (…) Premier może być przesłuchany przez komisję, jeśli taka jest konieczność, jeżeli same dokumenty nie wystarczą.

Olejnik dopytuje:

Ale Głowa Państwa już nie?

Ex-Głowa odpowiada:

Ani Głowa Państwa, ani w istocie premier. My bardzo lubimy dyskutować o aferach, pławimy się w nich, a zapominamy, że jest jeszcze coś takiego jak prestiż państwa, prestiż władzy, szacunek dla ludzi.

Zdziwieni? A nas dziwi, że Kwaśniewski nie zaleca Tuskowi przed komisją tańczyć i śpiewać. Kiedyś sam deklarował przecież taką gotowość, zapewne z myślą o prestiżu państwa. Ale nie uciekajmy w przeszłość. Ciekawe jest to, jak Kwaśniewski doradza: że w sumie tak, chociaż nie. Panie prezydencie, jeszcze to pamiętamy! I zupełnie nam tego nie brakuje.

Do bycia „Tak nie, nie tak” jeszcze wrócimy, tymczasem skupmy się na aferach, bowiem były prezydent do ich opisu używa bardzo charakterystycznego języka. Pojęcie „afera” jest w nim czymś bez mała ohydnym i odrażającym, ale nie ze względu na sam jej – tej czy innej – przedmiot, lecz przez nią się zajmowanie. Co tam zresztą „zajmowanie”! Prezydent mówi:

Pławienie się.

Elementem tego obrzydliwego „pławienia się” jest domaganie się konfrontacji Tusk-Kamiński. Bo konfrontacja to:

Teatr, gest wobec kochających sensację, kochających afery, a mało troszczących się o interes państwa.

Podział więc robi się jasny. Z jednej strony „tropiciele afer” (źli), z drugiej „ludzie dobrej roboty” (bo są nimi przecież). Gdzie w tej alternatywie miejsce dla samych aferzystów, Ryśków, Zbyszków i innych amatorów architektury funeralnej? No właśnie, dylemat.

Ciekawych wątków i otwartych pytań jest zresztą w tej rozmowie mnóstwo. Zainteresowanych odsyłamy do źródła. Nie można przy tym zarzucić Kwaśniewskiemu, by swoich tez nie udowadniał (odwołując się nawet do metaforyki religijnej), albo by choć na chwilę stracił czujność i dał się zaskoczyć. Nie ma też wątpliwości. Co, jego zdaniem, jest największym obecnie problemem kraju? Kryzys gospodarczy, dziury w budżecie, a może brak zaufania obywateli do władzy? Nie! Powszechne wrażenie, że jesteśmy podsłuchiwani. Zdziwieni? My też.

Problemem rządu Kaczyńskiego, a teraz Tuska i jest to, że wielu obywateli, także urzędników, ma poczucie, że są codziennie – od pierwszej do ostatniej minuty – na cenzurowanym, że człowiek uczciwy jest z definicji nieuczciwy i tę uczciwość ma udowadniać.

Dwie sprawy – po pierwsze prztyczek dla Tuska przez płynne zestawienie go w jednym rzędzie z Jarosławem Kaczyńskim, po drugie zaś wypowiedź w imieniu ogółu, która – przez takie a nie inne rozłożenie akcentów („wielu”, „także”) – oddala kluczowe w istocie pytanie o to, czy rzeczywiście jesteśmy inwigilowani na tak masową skalę, by uprawnione było nazwanie tego problemem numer jeden w Polsce. Ale zostaje przecież jeszcze sprawa dymisji – skoro zarzuty są lipne, afery to tylko „sensacja”, a urzędnicy pracują ciężko, to czemu Tusk zdemolował dymisjami własny rząd? Tak bez powodu?

Wobec dokumentów, które otrzymał, zachował się moim zdaniem właściwie.

Ale te dokumenty to przecież właśnie z CBA i podsłuchów, więc jak?

Nie chcę wchodzić w szczegóły, mogę skomentować tylko bardzo ogólnie, nie było mnie w kraju, mam za małą wiedzę, mogę być nie obiektywny.

A jednak. Kto by pomyślał?

Tomasz Sankara

Ale zanim przejdziemy do meritum, najpierw coś na samo „h”. Nazwisko Halber stało się głośne, gdy w trakcie obrad komisji śledczej ds. afery Rywina Jan Rokita odczytał publicznie smsa, jakiego do Roberta Kwiatkowskiego (jeśli ktoś nie pamięta – skompromitowany prezes TVP w latach 1998-2004) wysłał w maju 2003 roku Adam Halber:

(…) Precz z siepactwem. Chwała nam i naszym kolegom. Chuje precz.

Kim był (jest) Halber? To, rzecz jasna, zależy. Można by bowiem powiedzieć, że byłym posłem (frakcja „Małe Piwo”), można też, że facetem występującym w „Wielkiej Grze” w roli eksperta muzycznego, można nawet, że ojcem basistki zespołu muzycznego o nazwie „Wy..bani w dobrej wierze”. I co najlepsze – to wszystko prawda. Ale nie bardzo dla nas istotna. Halber był (i jest?) bowiem przede wszystkim kolegą. Roberta Kwiatkowskiego, Włodzimierza Czarzastego i innych tuzów z Ordynackiej, „książąt życia”, którzy – najgorsze, że przez długi czas słusznie – założyli, że ten kraj należy do nich. A inni to ch… i precz z nimi. Oto idea spajająca liderów zbiorowej wyobraźni przełomu wieków, aktualnie – przynajmniej w teorii – na śmietniku historii.

Tymczasem mamy rok 2009 i rzecz pozornie się powtarza. Sms wysyłany – wiemy to dzięki relacji m.in. w „Dzienniku. Gazecie Prawnej” – pomiędzy pracownikami CBA w ostatnich dniach urzędowania w Biurze Mariusza Kamińskiego i jego ekipy brzmi:

Bóg z nami, chuj z nimi.

Prawie jak u Halbera. My vs. oni, struktura przeciwko światu zewnętrznemu, gdy my razem – kto nam skoczy? Wiadomo. Wszystko to jasne i oczywiste. Ale my mieliśmy się zająć różnicami:

(1) element spajający – w CBA Kamińskiego to siła wyższa, idea, Bóg. Coś, co przerasta samych uczestników struktury, „nas”. U Halbera? Chwała kolegom, bo są „naszymi” kolegami. Na „nas” świat się kończy.

(2) racja działania – jw.: dla jednych Bóg (czytaj: „sprawa”, a nawet – pozwólmy sobie na więcej – Polska bez korupcji, bo tego  – możemy domniemywać i rekonstruować, chciałby Bóg), dla drugich interes własnej grupy.

(3) z jakim przestajesz.. – nie ma się co oszukiwać: gdyby nie słowo na „ch”, nikt nie zwróciłby uwagi na omawiane tu smsy. Pozbądźmy się więc na chwilę pruderii i skupmy się – jakkolwiek by to nie brzmiało – na „ch…”. Halber tym słowem nazywa swoich przeciwników, obraża wprost, ordynarnie, po chamsku. Znajduje właściwy termin dla wszystkich, którzy ośmielają się przeszkadzać kolegom. A CBA? Paradoksalnie – nie obraża i nie wyzywa nikogo w brutalny sposób, choć mogłoby się tak wydawać. Agenci stosują tylko figurę retoryczną: skoro „ch.. z nimi”, to – przynajmniej literalnie – oni nie ch… . Mimo wszystko, ludzie Kamińskiego znają chyba granicę. Miło.

Że to dzielenie włosa na troje? No pewnie! Nie różnice, tylko jakieś ledwo wyczuwalne subtelności? Być może. Ale czasem to właśnie o nie chodzi. Jak mówił Vincent Vega:

You know what the funniest thing about Europe is? It’s the little differences.

A my – przecież – jesteśmy w Europie.

Tomasz Sankara

Nie, wcale nie gorzej. Chociaż lepiej też nie. Tak samo? Pudło. Po prostu z niej rezygnuje. Oto metoda godna filozofa. Zobaczmy: modelowy wpis blogowy – „Afera CBA”:

Nie ma żadnej afery hazardowej i nie ma afery stoczniowej. Słowo afera tu w ogóle nie pasuje. W sprawie stoczni może miało miejsce co najwyżej przekroczenie uprawnień w celu ratowania stoczni, a w sprawie hazardowej naganne są jedynie kontakty, a dokładniej styl kontaktów polityków PO i biznesmenów.

Koniec i kropka: nie ma, żadnej, nie pasuje. Coś tam może, najwyżej, jedynie. Ale to albo dla ojczyzny ratowania, albo w kwestii stylu, a nawet dokładniej stylu. Być może gotyckiego – przy czym nie tego od strzelistych katedr, ale od czarnych makijaży i mrocznej muzyki. To bowiem tłumaczyłoby jakoś przynajmniej posiedzenia na cmentarzu. Ale Palikot w szczegóły się nie wdaje. Jego mowa jest: Tak, tak; nie, nie:

Jest za to wielka afera CBA. Afera nadużycia służb specjalnych do walki politycznej. Mariusz Kamiński jeszcze wyjdzie bokiem PiSowi! Będą wcześniej czy później aresztowania w CBA.

Stwierdzenia mocne, a przy tym nieweryfikowalne. Idealne. Uzasadnienia? Może później. Na razie zajmijmy się PiS. To przez nich w końcu to całe zamieszanie, które znów przeszkadza pracować:

Firma [CBA] była prowadzona w sposób całkowicie amatorski.

Co za tym przemawia? Niekorzystne dla Skarbu Państwa zapisy ustawy hazardowej nie przeszły, polityczne walczaki („Rysiu, walczę”) bez wyczucia stylu zostały wyeliminowane z polityki, więc może jednak nie było tak źle? Było, bo tako rzecze Janusz Palikot: pełna amatorszczyzna. Nie to co – powiedzmy – raporty Julii Pitery.

Do tego łatwo będzie  wykazać polityczne koneksje. Brudziński, Ziobro, Kaczyński są rzeczywiście jak karpie, które się cieszą, że wigilia idzie.

Ała. Jeśli pójdzie równie łatwo, jak trwające od dwóch lat rozliczanie nadużyć i zbrodni IV RP przez nową władze, to faktycznie aferzyści Brudziński, Ziobro i Kaczyński mają się czego obawiać. „Polityczne koneksje” to zarzut, z którego tak łatwo się nie wykaraskają. Tym bardziej, że Wujek Janusz już go tam odpowiednio uargumentuje.

Tomasz Sankara