Wyborcy polscy są już przyzwyczajeni: przy okazji każdych wyborów prezydenckich mamy do wyboru kandydatów popularnych i niepopularnych, atrakcyjnych i nieatrakcyjnych, mądrych i głupich. W każdych wyborach powtarza się, pośród alternatyw, jedno nazwisko: Janusz Korwin-Mikke – kandydat zawodowy nie poddający się wyżej zaproponowanym klasyfikacjom.
Medialna sensacja, jaką stała się telewizyjna emisja „Katynia” A.Wajdy w Moskwie wywołała kolejną dyskusję o temacie, na który wypowiadają się wszyscy, od rodzin ofiar, poprzez historyków aż do polityków. Pytanie: po co?
Polityk musi liczyć się z tym, że 24 godziny na dobę jest na widoku (i podsłuchu). Jeśli więc nawet chrapie w nocy, powinien czynić to melodyjnie, kusząco, w odpowiedniej tonacji, by i tą swoją twórczością akustyczną zwabiać wyborców. Cóż dopiero, gdy składa publicznie życzenia!
Cięlę z dwiema głowami zawsze wzbudzi większe zainteresowanie niż nawet egzotyczny okaz zwierzęcia, które urodziło się bez widocznych odchyleń. Nowość w polityce działa na podobnej zasadzie, dlatego prawybory, które, jak sądzę, z czasem staną się w polskich partiach normą, wywołały tyle dyskusji.
Stało się to, co musiało się stać. Komorowski rozgromił Sikorskiego. Wybierali go młodzi i starzy, kobiety i mężczyźni, na wschodzie, zachodzie, północy i południu Polski. Co jednak najważniejsze, Komorowski wygrał w mediach. Nie tylko z Sikorskim, także z resztą kandydatów na prezydenta.
Wśród 29 wypowiedzi wziętych pod uwagę (do niedzieli godz. 04.05) aż 11 zawierało uzasadnienie wyrażonych opinii, co uznać należy za wiekopomny postęp. Spośród nich 5 wypowiedzi to głosy przemawiające za wygraną Kaczyńskiego, 6 za wygraną Tuska.
Tusk dołączył dziś do bardzo licznego grona polityków (różnych opcji) dotkniętych głębokim defektem pamięci długotrwałej. Podobno nie pamięta, o czym rozmawiał ze Schetyną przed dymisją Kamińskiego.
Nawet naiwni obserwatorzy polskiej sceny politycznej nie sądzili zapewne, że przesłuchanie Beaty Kempy przed obliczem komisji ds.hazardgate będzie nudne. I nie było. Tym razem popłynęli i śledczy PO i sama Kempa.
Janusz Wojciechowski poszedł na swoim blogu w minimalizm. Zaprezentował listę „10 przykazań Polaka poprawnego” będącą – w jego mniemaniu – wykazem obiektów uznawanych w komunikacji publicznej za nietykalne. Jest to oczywiście subiektywny ogląd sytuacji wg Wojciechowskiego. Na uwagę zasługuje jednak zarówno ze względu na treść jak i formę prezentacji.
Wysokiej samooceny niedoszłego premiera z Krakowa trudno nie dostrzec. Emanuje ona w formie bardzo stężonej nawet w sytuacji, gdy Rokita mówi o innych osobach. Np. swoich niedawnych kolegach partyjnych. Tym razem mówił o sobie między wierszami wypowiedzi o Chlebowskim.
Rys. Łukasz Lenda