Nie, nie zamierzam pisać o przedwojennym kabarecie, choć szczerze mówiąc, dla opisania współczesnej polityki, nie tylko polskiej, byłaby to może formuła najwłaściwsza. Chodzi mi tym razem o źle dobrane środki dochodzenia do celu. Obojętnie jakiego.
Swego czasu Salvador Dali zażądał 5 mln dolarów za obraz, nad którym pracował 5 dni. „- Słuszne jest, aby płacić geniuszowi milion dziennie” – argumentował. Nikt nie znalazł kontrargumentu na takie dictum. Bo i co można było powiedzieć?
[...] rozkażecie zebrać informacje, na jakich zasadach prowadzony jest w tych okolicach handel winem i po jakich cenach, a także skąd mieszkańcy biorą sól i ile ona kosztuje w sprzedaży detalicznej, oraz na koniec – gdzie wg Waszej orientacji należy urządzić komory celne na nowych ziemiach [...]
Jeszcze za dziecka tłumaczono mi, że czasem warto się zastanowić nad sobą i podejmowanymi działaniami, gdyż nie jest stosowne mieć pretensje do całego świata za własne niepowodzenia. Patrząc na zachowania niektórych polityków, widzę u nich braki w elementarnym wychowaniu.
Gdyby przyznawano nagrody Darwina za polityczne samobójstwa, posłowie PiS zdominowaliby taki konkurs na długie lata. Stwierdzenie tego oczywistego faktu, to jednak trochę za mało. Nawet najbardziej postronny obserwator zapyta w końcu: dlaczego?
Blisko 1,8 mln głosów oddanych w wyborach do sejmików wojewódzkich przed dwoma tygodniami było nieważnych. To ponad 12% wszystkich wrzuconych do urn kart. 12%, czyli wynik np. dla średniej wielkości partii nie do pogardzenia. Tymczasem politycy (zwłaszcza opozycyjni!) jakoś nie podejmują tematu. To co, nieważne, że nieważne?
Teoretycznie istnieje coś takiego, jak porozumienie ponad podziałami, czyli wspólne działanie ludzi o odmiennych poglądach dla dobra większości. W praktyce owa teoria ma często zastosowanie, jednakże trudniej o takie porozumienie, gdy odmienne są poglądy polityczne.
Z polityką jest jak z wędkowaniem. Niby wszyscy wszystko wiedzą, wszystko już zostało powiedziane, niewiele może nas zaskoczyć. A jednak zawsze to miło, kiedy znajdzie się powód, by znów o tym pogadać.
O „delegacji” Antoniego Macierewicza, Anny Fotygi i Pawła Kurtyki było dość głośno. Wraz z ich wyjazdem całe zamieszanie ucichło. A przecież pojechali, pokazali 330 tys. podpisów za powołaniem międzynarodowej komisji w/s katastrofy, które były zbierane w Polsce. Rozmawiali z amerykańskimi politykami. Wrócili. I co z tego? Cisza.
Polska przecież! Czy aby na pewno? Uciekinierzy z tonącego, na własne życzenie zresztą, okrętu Kaczyński zyskali, za sprawą niezręcznego zachowania prezesa PiS-u, wstępny mandat zaufania mediów i obserwatorów. Właśnie zaczynają marnować ten potencjał.
Rys. Łukasz Lenda