SpinDoktorzy.PL

Jednak nie każdemu obywatelowi dane jest dotarcie do adresata, tym bardziej, gdy adresatem tym jest polityk, jeszcze bardziej, gdy politykiem tym jest prezydent. Ale nie musimy się przejmować, w naszym imieniu list napisał nie kto inny, jak Tomasz Lis.

W jakim celu? W celu przekazania rad i sugestii. Zacznijmy od tych drugich.

Choć sprawuje Pan najwyższy urząd w państwie, nie ma Pan, zresztą nigdy Pan nie miał, swej politycznej drużyny. Grał Pan, owszem, w pewnej drużynie, ale – umówmy się – ani nie był Pan jej przywódcą czy kapitanem, ani rozgrywającym.

No to się umówiliśmy – choć wypadałoby zwyczajnie stwierdzić fakt, bo fakt to jest bez ukrycia i bez umawiania się. Lis nie odkrył żadnej rewelacji. Komorowski, choć staż w sejmie ma długi, to jest graczem z dalszego planu.

Na dodatek obejmuje Pan urząd po kampanii, w której – mam wrażenie – nie dotarł Pan do serc większości spośród milionów ludzi, którzy na Pana głosowali.

Pamięć Lisa jest krótka. Kaczyński obejmując urząd również nie dotarł do serc większości. Niewątpliwie i Kwaśniewski, gdy pierwszy raz obejmował ten urząd to tylko dlatego, że głosowali na niego ci, którzy nie chcieli ponownych rządów Wałęsy.

Bądźmy szczerzy. W większości głosowali oni nie na Pana, ale przeciw Pana rywalowi.

Wybór mniejszego zła jest nadal wyborem, również świadomym. Bądźmy szczerzy, Komorowski nie jest chyba aż tak zadufany w sobie, by nie zdawać sobie sprawy z tego, w jakich okolicznościach został wybrany.

Ale nie jest aż tak źle. Ostrość sporu i gęstość atmosfery dają Panu dobrą okazję do tego, by pokazać, że potrafi Pan żeglować po wzburzonych falach. Napastliwość politycznych wrogów podniesie cenę klasy, Pozycja prezydenta jest słabsza niż kiedykolwiek w ostatnim 20-leciu.

Jest źle, ponieważ prezydenta nie ma. Schował się zaraz po tym, jak napotkał opór w sprawie zabrania krzyża sprzed Pałacu Prezydenckiego. Zatem, aby pokazać cokolwiek prezydent, jeszcze elekt, powinien najpierw sam się pokazać. Jednak zamiast Komorowskiego mamy Palikota, który wypowiada się w sposób dający podstawę, by sądzić, iż nie tylko jest tym, który popierał Komorowskiego w wyborach, ale również osobą, która ma wpływ (o zgrozo!) na jego decyzje. Słabość pozycji wynika z przekonania, iż Komorowski jest marionetką w rękach Tuska – to jednak zweryfikuje rzeczywistość.

Ma Pan jeszcze jeden ważny atut, proszę mi wybaczyć, ale to skutek raczej skromnych oczekiwań związanych z Pana prezydenturą. Poprzeczka nie jest zawieszona wysoko, łatwo będzie ją przeskoczyć. Trudno będzie zawieść nadmierne oczekiwania, bo ich nie ma.

Czyżby? Osobiście mam bardzo duże oczekiwania. Sądzę, że oczekiwania są większe wśród zwolenników byłego prezydenta. Ta prezydentura będzie odnoszona do poprzedniej.

Tomasz Lis rozpisuje się w ramach sugestii stwierdzając mniej lub bardziej (nie)wygodne fakty. Trudno to nazwać sugestiami, prędzej są to spostrzeżenia. Zatem przejdźmy do rad, jakie Lis chce przekazać prezydentowi. Z siedmiu akapitów listu, cały jeden, ostatni zawiera dobre rady.

Musi Pan w ciągu tych nadchodzących lat pamiętać o mapie Polski ilustrującej poparcie dla Pana i dla Pana rywala. Musi Pan pamiętać o realnym podziale na Polskę A i B. I za wszelką cenę być prezydentem także tych, którzy na Pana nie głosowali, którzy Pana prezydentury nie chcieli i którzy z założenia uważają ją za katastrofę. Musi Pan, na miarę swych umiejętności i na miarę potrzeb, za wszelką cenę te dwie Polski, na tyle, na ile się da, sklejać. Pana pracodawcami są w końcu i ci, którzy witają Pana z otwartymi ramionami, i ci, którzy witają Pana z zaciśniętymi pięściami, i ci, którzy nie witają Pana w ogóle.

Rada pierwsza: wzmocnić własną pamięć. Rada druga: skleić Polskę A i B. Co będzie dość trudne dla kogoś, kto nie widzi takiego podziału. Natomiast Lis powinien wiedzieć, że większe poparcie dla jednego z kandydatów nie oznacza totalnego braku poparcia dla drugiego.

Tak, wszyscy jesteśmy pracodawcami naszego prezydenta, tak samo jak naszego rządu. I to tyle. Taki tytuł honorowy, z którym niewiele można zrobić. Jako pracodawcy nie mamy wpływu na warunki pracy i płacy naszych pracowników. A szkoda. Gdyby wynagradzać prowizyjnie, potrącać z wynagrodzenia za nieobecność na sali sejmowej i karać naganą, przy czym trzy nagany to dyscyplinarne zwolnienie, za niewłaściwe zachowanie i działania na szkodę państwa… byłoby jak w bajce.

Jednak nie jest tak i możemy wedle uznania pisać listy, wysnuwać wnioski i stawiać postulaty. Dziennikarze są o tyle w komfortowej sytuacji, że ich pojedynczy głos często ma większą siłę przebicia niż głosy setek – no chyba, że te setki to związek zawodowy palący opony na ulicach Warszawy. Zatem jeśli już ktoś zabiera głos w przeświadczeniu, iż robi to w imieniu większości, powinien się przed tym zastanowić kilka razy. Czy warto, czy zostanie usłyszany, czy rzeczywiście przemawia w imieniu większości.

Cytaty pochodzą z tekstu Tomasza Lisa „List do prezydenta„, opublikowanego w gazecie „Wprost”

Justyna Frankel