SpinDoktorzy.PL

Po Andrzeju Olechowskim trudno się spodziewać, że wymyśli proch lub nawet coś mniej wybuchowego. On sam ma tego świadomość i nie udaje, że jest wynalazcą. Z nudy, która od niego bije, postanowił zrobić swój znak rozpoznawczy. Pomysł – przyznajmy – całkiem ciekawy i oryginalny, jego realizacja jednak, no cóż: nudna

Opublikowany dziś przez „Rzeczpospolitą” wywiad, jakiego Olechowski udzielił Małgorzacie Subotić, nosi tytuł „W wyborach będę nudziarzem”. Kandydat na prezydenta (przynajmniej bardzo potencjalny) mówi otwartym tekstem:

(…) jestem wielkim fanem nudy w polityce. (…) Uważam, że polityka wtedy jest wartościowa, kiedy dotyczy spraw merytorycznych, istotnych dla ludzi, a nie show i prestidigitatorskich prezentacji. I mogę obiecać, że będę w tych wyborach największym nudziarzem. Politycy w roli kabareciarzy i cyrkowców niespecjalnie są na swoim miejscu.

Niby świetnie, tyle że jakoś mało przekonująco. Oczywiście chętnie przyjmiemy za Olechowskim tę idealistyczną perspektywę, że uprawianie polityki powinno polegać na załatwianiu spraw, a nie na mydleniu oczu, i że dobrze byłoby zastąpić cyrkowców fachowcami. Tylko do czego nam wtedy potrzebny jest Olechowski? Bo on – i owszem – krytykuje showmanów, nie za bardzo jednak daje coś w zamian. Mówi tylko: ja będę nudny. W żaden sposób jednak nie przekonuje, że dobry.

Pewnie, rozumiemy, o co tu chodzi. Takie trochę mrugnięcie okiem, autoironia, poczucie humoru: „taki ze mnie fachowiec, że aż do znudzenia”. Nawet tego jednak musimy się domyślać. Dowodów bowiem nie znajdziemy na to żadnych.

Co więcej, Olechowski mówi przecież (jak w reklamie): „Politycy uwodzą i mamią. Ja was będę nudził”. Przy czym owo „nudził” mamy rozumieć (chyba) jako „przedstawię Wam konkretne rozwiązania Waszych problemów”. Co więc robi Olechowski, stosując taki koncept? No niestety – na pewno uwodzi (na razie nie orzekajmy, czy również mami).

Ale ważne jest też samo to odcięcie się od kolegów z branży, świadczy bowiem o słabym związku Olechowskiego z rzeczywistością.

Politykom nie wierzę za grosz

- mówi polityk, w politykę uwikłany od nie wypominajmy już nawet ilu lat. Ależ to świeże! Tłumy oszaleją. Wreszcie pojawił się swój chłop, co to – jak przecież my wszyscy! – za grosz nie wierzy politykom.

Jeśli Olechowski naprawdę ufa, że tego rodzaju wyznania przysporzą mu zwolenników, to bardzo dobrze. Oznacza to bowiem, że w wyborach nie ma żadnych szans. A po co komu w polityce facet, który powtarza ograne i przeterminowane już wiele lat temu hasła, wchodzi w znoszone przez naprawdę niejedną osobę buty „kandydata niezależnego” i próbuje nas przekonać, że nuda i fachowość to synonimy. Sugeruje przy tym, jakoby to wszystko (cała ta – nazwijmy to – strategia) było kwestią jego wyboru, nie zaś funkcją tego, że nie stoi za nim żadna licząca się w społeczeństwie siła polityczna.

A dodajmy jeszcze, że Andrzej Olechowski, będąc zwolennikiem leseferyzmu,

(Jestem zwolennikiem tzw. małego rządu i kompetencji państwa, które sprowadzają się do rzeczy, których obywatele nie mogą załatwić sami)

chce być kandydatem centrolewicy:

(…) chodzi o to, czy będzie w kampanii jeden kandydat w centrum i na lewo czy wielu.

Jerzy Szmajdziński ma podobnie niskie poparcie w sondażach jak pan. Jeśli będzie choć odrobinę lepszy, wycofa się pan?

Tomaszowi Nałęczowi taką deklarację złożyłem. Natomiast pan Szmajdziński nigdy o to nie pytał. Mam nadzieję, że Aleksander Kwaśniewski, a była to jego inicjatywa, będzie chciał tę sprawę doprowadzić do końca.

Zamiast komentarza – cytat (Tahar Ben Jelloun, „To oślepiające, nieobecne światło”, Kraków 2008):

Było to śmieszne i bezsensowne. Jak nuda.

Piotr Tomza

Czytaj także: Nuda w służbie PR