SpinDoktorzy.PL

Wystąpienie Sikorskiego podczas niedzielnej konwencji w Bydgoszczy pokazało, że jest nie tylko młodym ale i niedojrzałym kandydatem na kandydata. Mieszanina komunikacyjnej dziecinady z karykaturą amerykańskiego marketingu politycznego.

Radzio zaczął od żartu. Tak przynajmniej należy podejrzewać. Brzmiał on następująco:

Cieszę się, że są rodacy którzy jeżdżą na nartach trochę lepiej ode mnie. Pani Justyno, gratulujemy Pani!

Nie zaszkodzi błysnąć światłem odbitym od mistrzyni olimpijskiej i przy okazji pokazać się jako polityk doceniający międzynarodowe sukcesy polskich sportowców. Żart nie był może najśmieszniejszy, ale następne były już znacznie, znacznie lepsze:

Decyzja o ubieganiu się o najwyższy urząd w państwie, po to by być reprezentantem całego naszego narodu wobec świata, to dla człowieka moment powagi i zadumy.

Dla którego człowieka? Dla Radzia? Acha, zapomniałem, to taki żart. Śmieszny żart. „Powagę” i „zadumę” pokazał Radzio dopiero, gdy się prawdziwie rozkręcił. Ale wcześniej rzucił jeszcze kilkoma śmiesznymi żartami:

Dumny jestem, że jako poseł Platformy Obywatelskiej i członek jej zarządu, należę do partii ludzi pozytywnych, kreatywnych, nie zasklepiających się w przebrzmiałych swarach i anachronicznych pozach.

Jeżeli jego wystąpienie podczas konwencji (nie jego zgrabnie przycięta wersja z Youtube) miało być świadectwem pozytywnego, kreatywnego nastawienia do polityki, to się nie udało, w żadnym z wymienionych wymiarów.

A gdzie zapowiedziana „powaga” i „zaduma”? Proszę bardzo – w pytaniu:

Czy będziemy się kojarzyli światu z sylwetką, optymizmem i uśmiechem Justyny Kowalczyk, czy z sylwetką, optymizmem i uśmiechami braci Kaczyńskich?

Boki zrywać. I zgromadzeni – istotnie – zrywali. I znowu żart:

W miejsce nadęcia, tuzinów ochroniarzy, doradców od wszystkiego, obiecuję republikańską skromność, mniej etatów w kancelarii, mniej obiecanek, mniej szamotania się ze sprawami, za które kto inny odpowiada. Zamiast obrażania się na Europę, zamykania się w okopach własnego niedostosowania, ja będę Europie tłumaczył nasze polskie racje ale w języku, który Europa jest w stanie przyjąć.

Jeżeli szef naszej dyplomacji miałby, jako prezydent, zachowywać się na arenie międzynarodowej równie dyplomatycznie jak obecnie na lokalnej, jeżeli miałby pokazywać „republikańską skromność” tak, jak to czyni obecnie, lepiej dla Polski, żeby nie miał ku temu okazji.

W omawianym wystąpieniu publicznym pojawiła się też „subtelność” palikotopodobna:

Prezydent powinien zachować trzeźwość [pauza znacząca] oceny a nie zgrywać zucha wałęsając się gdzieś po górach Kaukazu.

Tym razem Radzio pokazał „powagę” i „zadumę” na dwóch płaszczyznach: dosłownej, krytykując Kaczyńskiego za jego wyprawę do Gruzji (do czego ma pełne prawo, choć mógłby to czynić w sposób bardziej cywilizowany) i insynuacyjnej – odnosząc się do rzekomego alkoholizmu urzędującego prezydenta.

Kolejny śmieszny żart:

Prezydent wolnej Polski może być niski, ale nie może być mały.

To o Kaczyńskim. Trochę jak Radzio – może być młody, ale nie powinien – w swych wystąpieniach – zachowywać się jak polityczny szczeniak.

Będę pokazywał nową twarz naszego kraju, twarz bez grymasów, kompleksów, twarz zwróconą ku przyszłości (…) Polskę bez haków, donosów, bez lęku wobec wyzwań współczesnego świata.

Chciałoby się rzec – twarz zamerykanizowaną. Być może na taką Polacy czekają.

Z tego miejsca chciałbym podziękować Bronisławowi Komorowskiemu, wspaniałemu człowiekowi, który wprowadzał mnie do PO. Panie Marszałku, drogi Bronku, jestem dumny, że jest mi dane konkurować właśnie z Tobą, człowiekiem którego cenię, szanuję i lubię.

Znakomita „wrzutka” dobrze pozycjonująca zarówno Radzia (jako kandydata na kandydata) jak i PO (jako partię cywilizowanego wewnętrznego dialogu politycznego).

Ostatnia kompromitacja Radzia to namawianie do wspólnego, wraz ze słuchaczami, skandowania: były prezydent Kaczyński! przy podtrzymaniu niebywale sztucznego (trochę jak u Kaczyńskiego, ale prezesa) uśmiechu numer pięć.

Nie ma czego podsumowywać. Radzio i jego wystąpienie mówią sami za siebie. Komunikacja polityczna na poziomie byłego wicepremiera Leppera.

Rafał Garpiel

Czytaj także:

Sikorski na prezydenta. Między wierszami

„A poza tym uważam”, że zawsze mogę zmienić zdanie