SpinDoktorzy.PL

Tusk, jak to Tusk, nie zdecydował się jednak na wypowiedzenie choćby jednego konketnego zdania. Zdecydował się natomiast na serię anegdotek. Anegdotka goniła anegdotkę, dlatego wybraliśmy i omówiliśmy jedynie te najciekawsze.

Pierwsza z nich:

Ta decyzja wymaga odwagi i dalekowzroczności.

Okazuje się, że gdy premier nie decyduje się na kandydowanie w wyborach prezydenckich, oznacza to, że jest odważny i dalekowzroczny. Przez analogię – reżyser, który decyduje się nie obsadzać siebie w głównej roli cudzego filmu to reżyser odważny i dalekowzroczny.

Druga:

Stawką jest bardziej prestiż i zaszczyt ale nie władza i instrumenty do dobrego rządzenia. (…) Nie chcę uczestniczyć w wyścigu, którego celem jest pałac i zaszczyt.

Oznacza to, że od lat Tusk dążył do osiągnięcia nie władzy a prestiżu i zaszczytu. Jest daleko idącą niezręcznością deprecjonowanie roli prezydenta w sytuacji, w której prezydentura była do niedawna ewidentnie priorytetowym celem politycznym Tuska.

Trzecia:

Proszę państwa, ich jest dwóch ja jestem jeden.

Dość słaby akt populistycznego zarysowania sceny politycznej. Będzie najpewniej powtarzany pod budkami z piwem przez najbliższe pięć lat.

Czwarta:

Chcę być poważnym odpowiedzialnym partnerem także dla Polaków.

Hmm… Dla kogo zatem był/jest odpowiedzialnym partnerem do dnia dzisiejszego? Wielka niezręczność językowa i zarazem woda na młyn dla wszystkich, którzy traktują Tuska jako przedstawiciela obcych sił politycznych (obojętne czy żydowskich czy niemieckich).

Podsumowując, brak konkretnych deklaracji Tuska nie dziwi, konkretność  nie jest zresztą jego specjalnością. Z drugiej strony odciąganie „namaszczenia” Sikorskiego (bądź ewentualnie innego kandydata) nie jest dobrym pomysłem. Zbyt późne wskazanie pomazańca może zmniejszyć jego szanse w wyborach. Ludzie mogą zwyczajnie nie zdążyć zakodować nazwiska, które mają zaznaczać.

Rafał Garpiel