SpinDoktorzy.PL

Jeszcze kilka tygodni temu mało kto wiedział, kto to jest Bartosz Arłukowicz. Nie doszło w tej materii do rewolucji, ale tych, którzy wiedzą, jest za sprawą komisji ds. hazardgate, znacznie więcej. I będzie jeszcze więcej. Pracuje na to Arłukowicz i wszyscy, którzy Arłukowicza nie lubią i o nim bezustannie mówią.

Arłukowicz posądzany jest o wykorzystywanie ekspozycji medialnej podczas obrad komisji do budowania własnego wizerunku. Słusznie. W sytuacji, w której pozostał jedynym niekoalicyjnym członkiem komisji, stało się to nawet niespodziewanie jeszcze łatwiejsze.

Trafił do sejmu jako były uczestnik reality show, wiele w sejmie, jak dotąd, nie zwojował, wylądował wreszcie w komisji śledczej i zaczęło się. Nie tylko medialny lans podczas obrad komisji, ale i zaproszenia. Np. od Moniki Olejnik z Radia Zet.

Podczas rozmowy z dziennikarką wywiązała się następująca wymiana zdań, której bohaterem stał się jeden z posłów PO zasiadających w komisji:

Monika Olejnik: Przypomnę, że pan Urbaniak jest członkiem Platformy Obywatelskiej.

Bartosz Arłukowicz: Ja wiem, ja doskonale wiem…

Monika Olejnik: Ale ja przypominam słuchaczom, bo nie wszyscy zdaje się tak się znają.

Bartosz Arłukowicz: To, że on jest członkiem Platformy Obywatelskiej to ma wytatuowane na czole, to nie trzeba być specjalnym specjalistą obserwacji jego zachowań.

Na to Olejnik zareagowała w sposób który wskazuje, że bardzo chciała poruszyć pewną kwestię:

Czy pan ma wytatuowane na czole SLD?

Na to Arłukowicz odpowiedział najlepiej jak potrafił i, trzeba mu przyznać – była to odpowiedź konkretna i jednoznaczna:

Jestem w klubie lewicy, jestem człowiekiem bezpartyjnym i robię politykę, uprawiam politykę z moimi partnerami z SLD i czuję się w tym świetnie. Myślę, że współdziałamy ze sobą bardzo dobrze i bardzo dobrze czuję się współpracując z członkami SLD.

Olejnik przerywała jednak i pytała bądź stwierdzała:

Wstydzi się pan zapisać do SLD? (…) Ale nie chce się pan zapisać do SLD.

Arłukowicz na to:

Umówiliśmy się i podjęliśmy taką decyzję, że będę człowiekiem bezpartyjnym po to żeby móc konsolidować ze sobą środowiska lewicowe i pomagać SLD we współpracy z tymi środowiskami i tak swoją rolę postrzegam, tak ją wykonuję i tak ją będę wykonywał.

Olejnik nie wiedziała, co z konkretną i jednoznaczną odpowiedzią zrobić, zapytała więc:

Powiedział Bartosz Arłukowicz, ps. Agent?

Arłukowicz na to krótko:

Nie.

W jednym z kolejnych, poruszanych przez Olejnik wątkach Arłukowicz wystąpił jako ten, który „zostawił dzieci”, czyli – tłumacząc na język cywilizowany, jako pediatra, który nie wykonuje obecnie wyuczonego zawodu. Poseł odpowiedział, zapewne zgodnie ze swoim sumieniem, że równoczesne wykonywanie zawodu polityka i lekarza uznał za niewłaściwe rozwiązanie, stąd zawieszenie pracy w służbie zdrowia.

Niezależnie od tematów pojawiających się w trakcie rozmowy Arłukowicz odpowiadał rzeczowo (pod względem treści) i gładko (pod względem formy). Nie dał się wpuścić w dyskusje o udziale w programie Agent i inne nie związanych z pracami w komisji sprawach. Konsekwentnie bronił się przed zaszufladkowaniem i przypisaniem mu etykietki celebryty z silnym parciem na szkło.

Nie chodzi jednak o to, by wystawiać Arłukowiczowi laurkę. Krytycy słusznie zarzucają mu parcie na szkło rozumiane jako zabieganie o kontrolowaną medialną ekspozycję jego osoby. Należy się jednak zastanowić nad tym, co z tego wynika. Biorąc pod uwagę jego otoczenie polityczne ma Arłukowicz szanse na medialny i – w dalszej kolejności – polityczny awans. Jest sprawnym dyskutantem sprawiającym wrażenie przygotowanego do rozmowy na każdy temat. Nie zawiesza głosu, nie robi min zdradzających dezorientację, ogólnie mówiąc – wie co powiedzieć i jak powiedzieć by kamera i mikrofon go kupiły. Ciężko będzie mu zmienić wizerunek z celebrycko-rozrywkowego na merytoryczno-polityczny, gdyby jednak zdołał to uczynić, mógłby stać się jednym ze sprawniejszych lewicowych wojowników na słowa.

Rafał Garpiel