SpinDoktorzy.PL

Polityka, zwłaszcza współcześnie, w ogromnym stopniu polega na robieniu dobrego wrażenia i budowaniu pozytywnego wizerunku. Niekoniecznie jednak na opowiadaniu o tym. Tuz nad tuzy politycznego PR, przynajmniej we własnym mniemaniu, czyli – a jakże – Janusz Palikot najwyraźniej o tym zapomniał. I się pogubił.

Gdyby wciąż był jeszcze tylko „szeregowym” posłem PO, jakoś by może to uszło. Zawodnikom drugiej linii pozwala się zwykle na więcej, taka też zresztą i ich rola, by coś tam od czasu do czasu chlapnęli. Ale Palikot awansował już do funkcji wiceprzewodniczącego klubu PO, występowanie więc z pozycji swobodnego komentatora poczynań partyjnych koleżanek i kolegów z Parlamentu nie świadczy już najpierw o jego niezależności, błyskotliwości i ciętym języku, ale o nieudolności w wypełnianiu wziętych na siebie obowiązków. Bo powinien  nad „aktywem” panować, a nie publicznie go deprecjonować.

Oto, co zaszło. W piątek reprezentujący PO członkowie komisji śledczej ds. (wyciszenia) afery hazardowej, w sposób – delikatnie mówiąc – nieprzemyślany doprowadzili do wykluczenia ze składu komisji przedstawicieli PiS, Beaty Kempy i Zbigniewa Wassermanna, co odebrane zostało jednoznacznie i jak rzadko zgodnie przez wszystkie siły polityczne (nawet sojuszniczy PSL, którego reprezentant w komisji co prawda sprytnie uniknął udziału w newralgicznym głosowaniu) jako polityczna granda.

Mało prawdopodobne, by posłowie Mirosław Sekuła, Jarosław Urbaniak i Sławomir Neumann, których głosy zadecydowały o wykluczeniu Kempy i Wassermanna działali na własną rękę, bez porozumienia z premierem, dlatego wersję opowiedzianą przez Palikota podczas konferencji prasowej w Lublinie, że Donald Tusk

jest wściekły na tego typu rozwiązanie

należy włożyć między bajki, podobnie zresztą jak i typowe dla posła z Biłgoraja perorowanie o szatańskim planie PiS, na który dali się nabrać łagodni jak baranki posłowie PO. Wypowiedź Palikota cytujemy za tvn24.pl:

PiS, „który jest mistrzem świata w tych intrygach”, celowo skierował do komisji osoby, które trzeba będzie przesłuchać, a posłowie PO w komisji „dali się wystawić do wiatru”. Jak dodał, powstała sytuacja, w której Kempa i Wassermann mogą się „ubierać w szaty sprawiedliwych”.

Nie dodał, że za sprawą posłów PO, w dodatku nie wytłumaczył, dlaczego do takich strojów mieli by nie mieć prawa, to jednak nie jest aż tak interesujące, jak inny fragment lubelskiej konferencji. Palikot wypowiedział bowiem apropos odwołania Kempy i Wassermana również taką sekwencję zdań:

Należało doprowadzić do sytuacji, w której oni byliby postawieni w sytuacji, że muszą oceniać swoje własne zachowania. Wtedy nie byłoby wątpliwości, że jest coś na rzeczy, a tak trzeba tłumaczyć, a jak się zaczyna tłumaczyć, to się przegrywa wizerunkowo.

A co robi Palikot? Tłumaczy się przecież. A  zacytujmy – „jak się zaczyna tłumaczyć, to się przegrywa wizerunkowo”. No to jak? Czyżby pogromca absurdów i przyjaciel państwa uważał, że jego, no – wiemy co, pachnie nie brzydko, lecz różami? Ponadto – od czego zaczęliśmy – Palikot daje dowód swojej nieudolności jako wiceszef klubu, który nie panuje nad ważnymi głosowaniami. Wreszcie też opowiada, jak się powinno uprawiać politykę, zamiast to robić, myląc rolę komentatora-prześmiewcy, w której może i czuje się dobrze, z obowiązkami partyjnego funkcjonariusza, które – o czym chyba zapomniał – z własnej woli piastuje.

I to by było prawie na tyle, bo po tym, co ostatnio dzieje się w Platformie, nie można też wykluczyć, że – choć brzmi to dość absurdalnie – cała ta granda, rzekoma wściekłość premiera, niesubordynowani posłowie z komisji etc. to tylko kolejna odsłona „zamachu na Schetynę”.

Piotr Tomza