I pomyśleć, że jeszcze raptem nieco ponad cztery lata temu zarówno prezydent, premier jak i znaczna część posłów i senatorów wywodziła się w Polsce z partii o coraz mniej mówiącym wszystkim skrócie SLD. Dziś działacze lewicy o masowym poparciu wyborców mogą co najwyżej pomarzyć. Ale i tak robią coś więcej: walczą.
Zbigniew Giżyński zaskoczył. Umieścił na blogu notkę pt.: „Wojtek”. Pierwsze skojarzenie? Olejniczak i jego klata. Ewentualnie Olejniczak i jego walka o prezydenturę w Warszawie. Drugie skojarzenie? Jaruzelski-komunista. Chodzi jednak o całkiem innego Wojtka i o – tym razem – pozytywny PR.
Tak przynajmniej mu się wydaje. Dzisiejsza notka blogowa Piskorskiego zawiera jego interpretację zaprezentowanych przez Tuska planów zmiany konstytucji i towarzyszących tej prezentacji okoliczności. Interpretację podporządkowaną ulubionej tezie Piskorskiego.
Politykowanie jako sport drużynowy nie sprzyja wolnomyślicielstwu. Z tego powodu krytykowanie swoich spotyka się zwykle z mniej lub bardziej ostentacyjnym i mniej lub bardziej jawnym spacyfikowaniem. Tym razem Elżbieta Jakubiak spacyfikowała Migalskiego.
Powoływać się na brukowiec? Odrażające i niegodne. Ale gdyby nie ten „szmatławy, niemiecki” dziennik, skąd dowiedzielibyśmy się o tym, jaki jest „codzienny” stosunek Marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego do prawa i przyzwoitości. Przez rękawiczki więc, ale gazetę otwieramy (tym łatwiej, że to wydanie elektroniczne).
Dzisiejszy post opublikowany na blogu posłanki PO Beaty Bublewicz daje do myślenia. Nie dlatego, że zawiera coś zaskakującącego – to raczej klasyczny w formie i treści głos kobiety w imieniu kobiet. Ciekawsze wydaje się to, że blog Bublewicz w żaden sposób nie zdradza jej przynależności do PO. Jest natomiast przykładem dość osobliwej autopromocji.
Sławomir Nowak ma te cechy, które Donald Tusk zdaje się we współpracownikach cenić naprawdę bardzo: jest wierny i wyjątkowo sprawny w odczytywaniu intencji swojego szefa. Czasem się zagalopuje, ale nie ma wówczas najmniejszego problemu z tym, by przyznać się do błędu. Dla dobra premiera – wszystko.
Miniprzemówienie Kalisza na temat zapędów Tuska w kierunku zmiany konstytucji wzorowane było na legendarnym przemówieniu, które wygłosił w Martin Luther King w 1963 roku w czasie Marszu na Waszyngton. Chyba lepiej wypadłoby, gdyby było zwyczajnie, po Kaliszowemu.
Janusz Palikot przytacza dziś na swoim blogu wyniki listopadowego badania CBOS-u pokazującego poziom zaufania do polityków. Na stronie CBOS-u są natomiast wyniki z października. Przyjrzyjmy się jednym i drugim.
Od dwóch dni Unia Europejska ma swojego prezydenta i szefową dyplomacji. Wybrani zostali – jeśli ufać słowom ministra Radosława Sikorskiego z początku tygodnia, wypowiedzianym zanim jeszcze decyzje zapadły – „na zasadzie targu politycznego w pokoju pełnym papierosowego dymu”. Komentarzy oraz reakcji polskich polityków na to jak na lekarstwo. I tylko premier przypomina, że jesteśmy liderem.
Rys. Łukasz Lenda